Co szukasz ?

Brodawki - kurzajki

Aktualizacja: 01/30/2021 - 07:18
Brodawki

Brodawki kurzajki rodzaje zdjęcia leczenie

OPIS CHOROBY

Brodawka inna nazwa kurzajka to łagodna narośl, która rozwijają się na skórze i błonach śluzowych w wyniku zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego (HPV).

Brodawki nie przekształcają się w raka, nie stwarzają ryzyka złośliwości (pojawienie się komórek złośliwych). Ponieważ choroba jest pochodzenia wirusowego, istnieje umiarkowane ryzyko przenoszenia zakażenia z człowieka na człowieka poprzez kontakt i życie codzienne. Ponadto możliwe jest rozprzestrzenianie się brodawek na inne obszary skóry u tego samego pacjenta (autoinokulacja). Najczęstszymi miejscami lokalizacji brodawek są dłonie (palce, dłonie, przedramiona) i nogi (palce, podeszwowa powierzchnia stopy).

Wygląd, lokalizacja kurzajek i rokowanie zależą od rodzaju wirusa brodawczaka ludzkiego, który spowodował zmianę skórną. W sumie znanych jest ponad 100 typów wirusa HPV. Brodawki należy odróżnić od innych objawów zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego, zwłaszcza brodawek odbytu i narządów płciowych. Ponadto brodawki są błędnie nazywane brodawczakami. Te ostatnie to łagodne nowotwory skóry i błon śluzowych. Nie wszystkie brodawczaki są uważane za konsekwencję zakażenia wirusem brodawczaka ludzkiego. Brodawki powstają w wyniku miejscowego zgrubienia i przerostu warstwy rogowej naskórka, kłucia i innych warstw skóry, prawie we wszystkich przypadkach są pochodzenia wirusowego.

Rodzaje brodawek:

  • Brodawki zwykłe (verrucae vulgares) – grudki naskórkowe o nierównej hiperkeratotycznej powierzchni, mające kolor skóry i wielkość 5–10 mm. Zlokalizowane są na palcach rąk, na wałach paznokciowych (verrucae periunguales), niekiedy pod płytką paznokciową (verrucae subunguales). Związane są z infekcją HPV-2, a także HPV-4 i HPV-7. Brodawki zwykłe zdjęcie:

    Brodawki zwykłe
    Brodawki zwykłe 

     

  • Brodawki stóp (verrucae plantares) – zlokalizowane na podeszwowej części stóp, mające szorstką powierzchnię i kolor skóry, mogące osiągać 1–2 cm wielkości. Są dwojakiego rodzaju: rozsiane, głębokie (myrmecia) lub bardziej powierzchowne, zlewające się w skupiska tworząc tzw. brodawki mozaikowe (ang. mosaic warts). Brodawki typu myrmecia często są bolesne i mogą utrudniać chodzenie. Czynnikiem wywołującym meyrmecia jest wirus HPV-1, brodawki mozaikowe są wywołane przez HPV-2. Brodawki stóp zdjęcie:

    Brodawki stóp
    Brodawki stóp 

     

  • Brodawki płaskie (brodawki młodocianych, verrucae planae, verrucae juveniles) – lekko uwypuklone, o gładkiej powierzchni i wielkości kilku milimetrów, czasem przyjmują przebieg linijny w miejscu zadrapania (objaw Koebnera). Patogeneza brodawek płaskich wiąże się z wirusami HPV-3, rzadziej HPV-10, HPV-27 i HPV-28. Brodawki płaskie zdjęcie:

    Brodawki płaskie
    Brodawki płaskie 

     

  • Brodawki przejściowe – wykwity mające pewne cechy brodawek zwykłych (wyniosłe, o hiperkeratotycznej powierzchni) i brodawek płaskich (linijny układ, objawy stanu zapalnego). Wywoływane są przez typy wirusów HPV-10, HPV-27 i HPV-28; spotykane są przede wszystkim u chorych z obniżoną odpornością. Brodawki przejściowe zdjęcie:

    Brodawki przejściowe
    Brodawki przejściowe 

     

  • Kłykciny kończyste (brodawki płciowe, verrucae genitales, condylomata acuminata) – mające kształt uszypułowanych grudek, są elastyczne i mają skłonność do zlewania i kalafiorowatego wzrostu. Przenoszone są drogą płciową i wywoływane przez wirusy HPV-6 oraz HPV-11. Kłykciny kończyste zdjęcie:

    Kłykciny kończyste
    Kłykciny kończyste 

     

  • Epidermodysplasia verruciformis czyli uogólnione zakażenie skóry, traktowane jako stan przedrakowy, mają wygląd brodawek płaskich, są jednakże rozlane na całym ciele, towarzyszą im plamy mające zabarwienie czerwone lub brunatne. Patogeneza schorzenia wiąże się z onkogennymi wirusami HPV-5, HPV-8 i HPV-14. Epidermodysplasia verruciformis zdjęcie:

    Epidermodysplasia verruciformis 
    Epidermodysplasia verruciformis

     

Galeria zdjęć =>>  Brodawki kurzajki

Szczyt zachorowalności na brodawki występuje u dzieci i młodzieży (20% dzieci w wieku szkolnym). W całej populacji 7-12% ludzi ma brodawki. Osoby o słabej odporności mają większe ryzyko rozwoju choroby, zwłaszcza jej szeroko rozpowszechnionych postaci.

Wirus brodawczaka ludzkiego, który zawiera DNA, jest bezpośrednią przyczyną powstawania brodawek. Zidentyfikowano ponad 100 typów HPV. Niektóre z nich należą do grupy o wysokim potencjale onkogennym: przy długotrwałym utrzymywaniu się w organizmie HPV może powodować raka. Brodawki pospolite są wywoływane przez wirusy brodawczaka ludzkiego typu 1, 2, 4, 7, 10, 22, 63, które nie mają potencjału onkogennego.

Źródłem zakażenia brodawkami jest:

  • chora osoba,

  • artykuły gospodarstwa domowego,

  • narzędzia: brzytwy, nożyczki, pilniki do paznokci itp.

Do szybkiego zakażenia przyczyniają się mikrourazy skóry i słaby układ odpornościowy. Wirus brodawczaka ludzkiego jest stabilny w środowisku zewnętrznym, może przetrwać w niekorzystnych warunkach: w stanie wysuszonym, w wodzie, po zamrożeniu. Okres inkubacji trwa od miesiąca do kilku lat.

W skórze HPV infekuje keratynocyty w naskórku podstawnym, kłującym, ziarnistym i warstwie rogowej. Infekcja rozprzestrzenia się wolno, każda zainfekowana komórka zaczyna wytwarzać nowe cząsteczki wirusa 24 godziny po infekcji. W przeciwieństwie do innych wirusów, HPV nie niszczy keratynocytów, aby uwolnić patogen nowej generacji (nie wymaga cytolizy). Komórki skóry zawierające HPV obumierają naturalnie w wyniku procesów keratynizacji i złuszczania. Kluczowym punktem patogenezy jest wpływ wirusa na cykl komórkowy, który przyspiesza tempo podziałów i wzrostu komórek skóry. Prowadzi to do pogrubienia warstwy rogowej naskórka (hiperkeratozy), hiperplazji komórek warstwy kolczastej i ziarnistej. Miejscowa proliferacja komórek skóry prowadzi do powstania guzka, który wybrzusza się na zewnątrz, tworząc brodawkę.

Infekcja nie rozprzestrzenia się na skórę właściwą, ponieważ zapobiega temu układ odpornościowy. Z tego powodu brodawki u osób z prawidłową odpornością zwykle ustępują samoistnie w ciągu kilku miesięcy. Przeciwciała przeciw HPV odpowiednich typów mają 90% dorosłej populacji.

Objawy brodawek kurzajek

Wygląd, lokalizacja, kolor i wielkość brodawek różnią się w zależności od gatunku. Brodawki pospolite mogą mieć średnicę od 1 mm do ponad 1 cm, z wyraźnymi krawędziami i mocne w dotyku. Wznoszą się ponad skórę, mają nierówną, szorstką i białawą powierzchnię (na skutek intensywnych procesów keratynizacji). Kolor typowych brodawek nie może różnić się od otaczającej skóry, być ciemniejszy lub jaśniejszy. Zwykle formacje występują na skórze dłoni i stóp, łokci, kolan.

Płaskie brodawki mogą wznosić się nieco ponad skórę, mieć gładką lub lekko szorstką powierzchnię. Prawie taki sam kolor jak otaczająca skóra lub nieco jaśniejszy / ciemniejszy. Płaskie brodawki mają średnicę od 1-3 mm do ponad 1 cm. Brodawki płaskie są zwykle zlokalizowane na skórze twarzy, rzadziej na dłoniach. Równie łatwo rozprzestrzeniają się, dlatego ich liczba w jednej osobie może sięgać kilkuset. Brodawki płaskie charakteryzują się zjawiskiem Köbnera, w którym nowe pierwiastki pojawiają się w miejscach narażonych na ciągłe tarcie, intensywne pocenie się, zadrapania czy urazy.

Brodawki dłoniowo-podeszwowe, jak sama nazwa wskazuje, występują na dłoniach, palcach, obok płytek paznokciowych i na podeszwie stopy. Wyglądają jak płaskie, zaokrąglone zmiany z wyraźną hiperkeratozą i wyraźnymi granicami. Wokół nich często obserwuje się pas zwapniałej skóry. W środku brodawki można określić czarne ziarna lub czarne plamki (nagromadzenie melaniny).

W przeciwieństwie do innych gatunków, brodawki dłoniowo-podeszwowe nie rosną na zewnątrz, ale do wewnątrz, z tego powodu unoszą się nieco ponad skórę. Na stopach zlokalizowane są w miejscach narażonych na maksymalne obciążenie. Z tych powodów brodawki dłoniowo-podeszwowe mogą powodować ból, który nasila się podczas chodzenia.

Należy zwrócić uwagę na charakterystyczne objawy brodawek:

  • gdy infekcja wirusem brodawczaka rozprzestrzenia się na otaczające tkanki, brodawki mogą tworzyć „gniazda” - skupiska brodawek wtórnych wokół „matczynej”;

  • w przypadku uszkodzenia (przecięcia) brodawki mają strukturę komórkową wypełnioną naczyniami krwionośnymi lub nagromadzeniami melaniny;

  • brodawki rosną powoli;

  • formacje zwykle nie swędzą, nie ulegają stanom zapalnym, nie powodują bólu ani dyskomfortu (z wyjątkiem brodawek dłoniowo-podeszwowych, które powodują ból podczas chodzenia);

  • brodawki nie ulegają złośliwej transformacji. Mimo to w jego grubości mogą pojawić się komórki czerniaka złośliwego. Z tego powodu w przypadku stanu zapalnego, krwawienia, bólu bez szczególnego powodu, pilna potrzeba konsultacji z lekarzem;

  • szybkie rozprzestrzenianie się brodawek może być oznaką niedoboru odporności.

 

Zdjęcia obrazy =>  Brodawki weneryczne, płciowe

Diagnoza brodawek

Diagnozę brodawek zwykle przeprowadza się klinicznie, na podstawie wyglądu i cech. W kontrowersyjnych przypadkach przeprowadza się badanie histologiczne materiału uzyskanego po usunięciu brodawki.

Leczenie brodawek

Pozbycie się brodawki wymaga konsultacji z dermatologiem. Leczenie ogranicza się do ograniczonej liczby przypadków. Za wskazanie do usunięcia brodawki uważa się zwykle widoczny defekt kosmetyczny, dyskomfort, ból (w obecności brodawek dłoniowo-podeszwowych).

Krioterapia brodawek wykonywana jest przy użyciu ciekłego azotu. Zabieg odbywa się ambulatoryjnie i nie wymaga znieczulenia. Możliwy jest niewielki ból i dyskomfort. Ekstremalnie niskie temperatury zamrażają tkankę brodawek i powodują martwicę. Skuteczność zabiegu sięga 50%. Może być wymaganych kilka wizyt. Zaletą zabiegu jest dobry efekt kosmetyczny: prawidłowo wykonany nie ma blizn.

Elektrokauteryzację brodawek przeprowadza się za pomocą elektrokoagulatora - urządzenia wytwarzającego prąd o wysokiej częstotliwości. To uwalnia dużą ilość ciepła, kauteryzując i niszcząc tkankę. Zabieg wykonywany jest w znieczuleniu miejscowym w warunkach ambulatoryjnych. Brodawka jest cięta u nasady. Przy prawidłowej procedurze nie ma blizn.

Laserowe usuwanie brodawek wykonuje się w znieczuleniu miejscowym. Zabieg wykonywany jest ambulatoryjnie. Wiązka lasera powoduje odparowanie tkanek tworzących brodawkę warstwa po warstwie. Przy prawidłowej procedurze nie ma blizn.

Rzadko stosuje się chirurgiczne usuwanie brodawek. Wskazaniem do zabiegu jest duży rozmiar formacji i konieczność wykonania badania histologicznego. Obszar skóry z brodawką wycina się skalpelem, ranę zszywa się szwami kosmetycznymi. Po operacji pozostają prawie niewidoczne blizny.

Alternatywą dla leczenia inwazyjnego może być miejscowe stosowanie maści przeciwwirusowych, keratolitów (kwas salicylowy, tretynoina), środków chemicznych (azotan srebra, podofilina, kwas trichlorooctowy). Skuteczność różni się w zależności od przypadku. W ciężkich przypadkach może być konieczne leczenie systemowe (immunomodulatory, immunokorektory, immunostymulanty, leki przeciwwirusowe).

 

Rokowanie leczenia w przypadku brodawek

U osób zdrowych z normalnym poziomem odporności rokowanie jest korzystne. Powikłania brodawek w postaci rozsiewu, nawrotów, wtórnej infekcji są stosunkowo rzadkie.

OBJAWY
Narośl na skórze

Katalog chorób: Choroby skóry
Back to Top