Bulimia zaburzenia odżywiania

Bulimia to choroba psychiczna, czyli zaburzenie odżywiania, w którym pacjent spożywa duże ilości pokarmu, a następnie pozbywa się go za pomocą sztucznie wywołanych wymiotów. 

Bulimia przejawia się to w postaci częstych napadów przejadania się, podczas których osoba nie odczuwa ani smaku jedzenia, ani sytości. Po takim załamaniu pojawia się uczucie skruchy, człowiek próbuje oczyścić ciało z nadmiaru. W tym celu wywołuje wymioty, zażywa środki przeczyszczające, stosuje lewatywy. Jeśli zauważysz u siebie takie tendencje, natychmiast skonsultuj się z lekarzem. Brak terminowego leczenia prowadzi do poważnych naruszeń w pracy wszystkich narządów i układów. Możliwe są również zgony w chorobie bulimii.

Bulimia objawy

• Brak kontroli nad jedzeniem, niemożność zaprzestania jedzenia, jedzenie do momentu, gdy organizm poczuje się niekomfortowo.

• Spożywanie niezwykle dużej ilości jedzenia.

• Ból brzucha, wzdęcia, zaparcia.

• Częste wymioty po posiłkach.

• Obecność krwi w wymiocinach, wynikająca z podrażnienia przełyku.

• Trudności w połykaniu, podrażnienie gardła.

• Uszkodzenie szkliwa zębów.

• Zaburzenia miesiączkowania.

• Nadmierne zaabsorbowanie własną sylwetką, ciągły lęk przed przytyciem.

• Nadużywanie środków przeczyszczających, moczopędnych, lewatywy.

Pacjenci często ukrywają chorobę, ale można to odgadnąć za pomocą następujących znaków:

• Chory ma obsesję na punkcie kształtu i wagi ciała.

• Błędne postrzeganie własnego ciała.

• Częste spożywanie dużych ilości jedzenia (zwłaszcza tłustych, słodkich, wysokokalorycznych) w jednym posiłku.

• Wstręt do jedzenia w miejscach publicznych i w obecności innych osób.

• Udanie się do łazienki lub toalety zaraz po jedzeniu;

• Urazy, blizny lub modzele na dłoniach (z powodu regularnego wywoływania wymiotów rękami);

• Uszkodzenie zębów, dziąseł.

Bulimia to choroba psychiczna, czyli zaburzenie odżywiania, w którym pacjent spożywa duże ilości pokarmu, a następnie pozbywa się go poprzez wywoływanie wymiotów, stosowanie środków przeczyszczających lub moczopędnych, lewatywy, nadmierny wysiłek fizyczny i rygorystyczną dietę.

Najczęściej bulimia występuje u nastoletnich dziewcząt i młodych kobiet, które są zaabsorbowane swoją sylwetką i wagą. Z reguły waga pacjentów jest normalna lub nawet niewystarczająca.

Choroba często powstaje na tle zniekształconego postrzegania jedzenia tylko jako przyjemności, a nie jako źródła energii i składników odżywczych. Pacjenci z bulimią, jedzący, wyciszają się, łagodzą stres, jak palacze z papierosami czy alkoholicy z alkoholem.

Charakterystycznym zachowaniem chorych na bulimię jest spożywanie posiłków dietetycznych w małych porcjach w towarzystwie przyjaciół, w miejscach publicznych oraz spożywanie w spokoju dużych ilości wysokokalorycznych pokarmów zabronionych przez dietę.

W rzeczywistości jest to przejadanie się i późniejsze oczyszczenie żołądka. Przejadanie się jest prowokowane stresem psycho-emocjonalnym. Przy takim „ataku obżarstwa” pacjent traci zdolność kontrolowania ilości spożywanego pokarmu i zjada, nawet gdy jest już najedzony. Zaabsorbowanie swoją sylwetką, lęk przed nadwagą, poczucie winy z powodu przejadania się, sprawiają, że wymiotami pozbywa się zjedzonego pokarmu.

Istnieją dwa rodzaje bulimii:

• Napadowe objadanie się z przeczyszczaniem : pacjenci często sami wywołują wymioty lub nadużywają środków przeczyszczających, moczopędnych lub lewatyw po napadowym objadaniu się;

• Napadowe objadanie się bez wymiotów : osoba stosuje inne metody w celu zmniejszenia ilości kalorii i zapobiegania przybieraniu na wadze, takie jak post, ścisła dieta lub nadmierne ćwiczenia.

Jakie czynniki zwiększają ryzyko bulimii?

Istnieje wiele czynników zwiększających ryzyko bulimii, takich jak:

• Płeć kobieta: kobiety są bardziej podatne na zachorowanie niż mężczyźni;

• Wiek: bulimia zwykle zaczyna się w okresie dojrzewania lub wczesnej dorosłości;

• Genetyka: jeśli twoje rodzeństwo, rodzic lub dziecko ma zaburzenia odżywiania, istnieje większe prawdopodobieństwo, że je rozwiniesz, co wynika z powiązania genetycznego. Brak serotoniny w mózgu może również powodować chorobę. Nadwaga w okresie dojrzewania może zwiększać ryzyko tego stanu;

• Problemy psychologiczne, emocjonalne , takie jak zaburzenia lękowe lub niska samoocena, mogą przyczyniać się do zaburzeń odżywiania . Czynniki promujące napadowe objadanie się mogą obejmować stres, obsesję na punkcie sylwetki, jedzenie, surową dietę lub nudę. W niektórych przypadkach czynnikiem przyczyniającym się do tego może być uraz psychiczny i stres środowiskowy;

• Media i presja społeczna : Media, takie jak telewizja i magazyny o modzie, często organizują pokazy mody z udziałem aktorów i modelek o szczupłych ciałach. Te obrazy sprawiają, że ludzie utożsamiają koncepcję szczupłej sylwetki z sukcesem i sławą. Jednak naukowcy nie ustalili jeszcze, czy media odzwierciedlają tylko wartości społeczne, czy faktycznie przyczyniają się do tej choroby;

• Stres w sporcie, pracy lub sztuce : sportowcy, aktorzy, tancerze i modele są bardziej narażeni na rozwój tego zaburzenia odżywiania. Trenerzy i rodzice mogą nieumyślnie zwiększyć ryzyko, zachęcając dzieci do odchudzania, utrzymywania niskiej wagi i ograniczania ich spożycia w celu uzyskania lepszego efektu.

Powikłania bulimii

Nieleczone osoby z bulimią mogą rozwinąć powiązane problemy fizyczne i psychiczne. Objadanie się może powodować następujące komplikacje:

• Spadek jakości życia.

• Kłopoty w pracy, interakcjach społecznych lub życiu prywatnym.

• Oddzielenie od społeczeństwa.

• Nadwaga.

• Problemy zdrowotne związane z otyłością, takie jak problemy ze stawami, choroby układu krążenia, cukrzyca typu 2 , pacjenci z refluksem żołądkowo-przełykowym (choroba refluksowa przełyku ) oraz szereg zaburzeń oddechowych podczas snu.

Zaburzenia psychiczne często świadkiem relacja do bulimii to:

• Depresja .

• Choroba afektywna dwubiegunowa.

• Zaburzenia lękowe.

• Nadużywanie leków lub innych środków odurzających.

Kto jest zagrożony bulimią

Dokładna przyczyna bulimii jest nadal niejasna. Istnieje jednak wiele czynników, które przyczyniają się do zaburzeń odżywiania, w tym biologia, zdrowie psychiczne, oczekiwania społeczne i inne problemy.

• Nastoletnie dziewczyny i młode kobiety, które są zajęte własną figurą.

• Dziewczęta, w których rodzinie dbano o sylwetkę.

• Osoby z problemami psychologicznymi - z niską samooceną, zaburzeniami obsesyjno-kompulsywnymi, z depresją.

• Pod wpływem opinii publicznej – wynika to z ukształtowania się stereotypu na temat urody wyjątkowo szczupłych ludzi, modelek.

• Osoby niektórych zawodów: gimnastyczki, modelki, tancerze, aktorzy, prezenterzy telewizyjni, baleriny.

Bulimia rozpoznanie

Dokładna przyczyna bulimii jest nadal niejasna. Istnieje jednak wiele czynników, które przyczyniają się do zaburzeń odżywiania, w tym biologia, zdrowie psychiczne, oczekiwania społeczne i inne problemy.

Ponadto osoby z bulimią często zbytnio skupiają się na własnym kształcie ciała lub wadze, co może wpływać na ich samoocenę i samoocenę.

Napadowe objadanie się jest bardzo częstą przypadłością i może dotyczyć osób w każdym wieku.

W przypadku podejrzenia bulimii pacjent jest badany, wykonywane są badania krwi, badania moczu i inne badania.

• Pełna morfologia krwi (bez formuły leukocytów i OB) . Spadek hemoglobiny i czerwonych krwinek będzie wskazywał na anemię.

• Ogólna analiza moczu . Im wyższa gęstość moczu, tym większe odwodnienie.

• Potas, sód, chlorki , magnez , fosfor , wapń w surowicy . U pacjentów z bulimią konieczne jest wykluczenie niedoboru podstawowych pierwiastków chemicznych.

• Mocznik , kreatynina w surowicy . W przypadku uszkodzenia nerek ich poziom może wzrosnąć.

• Amylaza to enzym wydzielany przez gruczoły ślinowe. Przy regularnych wymiotach zwiększa się poziom jego stężenia.

• HCG . Badanie ma na celu wykluczenie ciąży u pacjentek bez miesiączki.

W razie potrzeby wykonuje się badanie stomatologiczne, a także EKG, które pozwala wykryć zaburzenia rytmu serca.

Zaburzenie napadowego objadania się to zaburzenie odżywiania charakteryzujące się częstym objadaniem się, a następnie próbą uniknięcia przybierania na wadze. Osoby z tym zaburzeniem będą spożywać duże ilości jedzenia w krótkim czasie. Następnie, aby zapobiec przybieraniu na wadze, znajdą sposoby na pozbycie się tego pokarmu przez wymioty, więcej ćwiczeń lub stosowanie leków, takich jak środki przeczyszczające.

Jakie metody stosuje się w leczeniu bulimii?

Połączenie psychoterapii z antydepresantem będzie najskuteczniejsze w przezwyciężeniu zaburzenia, ale nadal trzeba wykonać leczenie bulimii.

Przyjaciele, rodzina, lekarze lub inni pracownicy służby zdrowia, specjaliści od zdrowia psychicznego i dietetycy doświadczeni w leczeniu zaburzeń odżywiania pomogą Ci sobie z tym poradzić. Podczas leczenia możesz potrzebować opiekuna.

Psychoterapia, znana również jako terapia rozmowa lub poradnictwo, obejmuje dyskusję z psychiatrą na temat objadania się i powiązanych problemów. Dowody wskazują, że psychoterapia pomaga złagodzić objawy napadowego objadania się, w tym:

• Terapia poznawczo-behawioralna: pomaga rozpoznać niezdrowe, negatywne przekonania i zachowania oraz zmienić je za pomocą dobrych i pozytywnych zachowań i przekonań na rzecz zdrowia;

• Terapia rodzinna: pomaganie rodzicom w interweniowaniu i zapobieganiu niezdrowym zachowaniom żywieniowym u ich dzieci, wspieranie dzieci w kontrolowaniu własnego odżywiania. Ta metoda pomaga również rodzicom rozpoznać możliwe problemy w rodzinie z bulimią;

• Psychoterapia indywidualna : odnosi się do trudności w bliskich relacjach z pacjentem, pomagając poprawić umiejętności komunikacji i rozwiązywania problemów.

Leki przeciwdepresyjne mogą pomóc zmniejszyć objawy w połączeniu z psychoterapią. Leki przeciwdepresyjne stosowane specjalnie w leczeniu bulimii, selektywne inhibitory wychwytu zwrotnego serotoniny (SSRI), mogą pomóc w leczeniu choroby, nawet jeśli nie masz depresji.

Ponadto dietetyk może pomóc w opracowaniu planu diety na zdrową wagę, normalne nawyki żywieniowe i dobre odżywianie. Jeśli objadasz się, możesz skorzystać z nadzorowanego przez lekarza programu odchudzania.

Zaburzenie napadowego objadania się często można leczyć ambulatoryjnie, ale jeśli masz poważne zaburzenie i poważne komplikacje zdrowotne, być może będziesz musiał zostać hospitalizowany. Niektóre metody leczenia zaburzeń odżywiania mogą pomóc ludziom uzyskać codzienne leczenie zamiast pobytu w szpitalu.

Osoby z zaburzeniami odżywiania często nadużywają suplementów diety i produktów ziołowych w celu tłumienia apetytu i wspomagania odchudzania. Tabletki na odchudzanie lub zioła mogą mieć poważne skutki uboczne i niebezpiecznie wchodzić w interakcje z innymi lekami. Jeśli używasz suplementów diety lub suplementów ziołowych, porozmawiaj o potencjalnych zagrożeniach z lekarzem.

Będziesz w stanie kontrolować bulimię, jeśli podejmiesz następujące kroki:

• Ćwicz samoopiekę emocjonalną. Nie obwiniaj się za swój stan. Zmierz się ze sobą i spróbuj spędzić czas z ludźmi, którym na Tobie zależy;

• Zawsze pamiętaj, że Twoim celem jest lepsze samopoczucie każdego dnia.

Członkowie rodziny muszą również wspierać osobę w osiąganiu celów poprzez poznanie bulimii. Dodatkowo trzeba pokazać, że ludzie zawsze kochają, słuchają swoich uczuć, wspierają, gdy pacjent czuje się przygnębiony z powodu czasu leczenia.

Bulimia zapobieganie

Średnio leczenie bulimii trwa 4-8 miesięcy. Przy zintegrowanym podejściu prawdopodobieństwo wyleczenia bulimii wynosi 80%. Pacjent musi pozbyć się patologicznych nawyków żywieniowych, przyjąć zasady zdrowej diety. Aby zapobiec rozwojowi bulimii, pamiętaj o środkach zapobiegawczych:

• Monitoruj sytuację psychologiczną w rodzinie;

• Chroń się przed stresem, sytuacjami konfliktowymi;

• W razie potrzeby szukaj pomocy u psychoterapeutów lub dietetyków;

• Nie głoduj, spożywaj posiłki często;

• Uprawiaj sport;

• Unikaj złych nawyków.

Bulimia ICD-10 F50.2 Żarłoczność psychiczna (Bulimia nervosa)