Abulia brak motywacji

Abulia to objaw związany z różnymi formami urazowego uszkodzenia mózgu. Może to wystąpić w połączeniu z różnymi stanami, w tym udarem , guzem mózgu, urazowym uszkodzeniem mózgu, krwawieniem do mózgu lub narażeniem na działanie substancji toksycznych.

Abulia to brak woli, słaby charakter, bierność. Stan ten charakteryzuje się brakiem wolicjonalnej motywacji, całkowitą bezczynnością nawet w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb, brakiem inicjatywy, brakiem zainteresowania czymkolwiek. Jeśli wcześniej ktoś mógł być czymś zainteresowany, teraz nawet ulubione zajęcia i hobby nie przynoszą radosnego stanu.

Abulia może być brakiem motywacji do pracy, do nauki, do działania, do sprzątania itd.

Abulia badanie zespołu prowadzone jest od 1838 roku, obecnie abulia jest badana przez neurologię i psychiatrię. Pacjenci cierpiący na abulię odnotowują chroniczny stan braku inicjatywy, braku motywacji – pod tym względem abulia jest podobna do apatii (stan łagodniejszy), mutyzmu akinetycznego (postać cięższa). Abulia może być zarówno wrodzona (najczęściej z upośledzeniem umysłowym), jak i rozwijająca się w starszym wieku w wyniku zaburzeń neurologicznych i psychicznych - schizofrenii, depresji, choroby Parkinsona, a także może być wynikiem udaru mózgu lub urazu głowy. Zazwyczaj, rozwój abulii jest spowodowany niedostatecznym krążeniem krwi lub uszkodzeniem mózgu. Tylko specjalista może zdiagnozować abulię we wczesnych stadiach, ponieważ jej objawy są podobne do innych objawów - na przykład abulia jest czasami mylona z apatią lub nawet zwykłym lenistwem. Szczególnie problematyczne jest zdiagnozowanie abulii u dzieci. Należy zauważyć, że na obecnym etapie badacze nie są skłonni uważać abulii za odrębną chorobę - abulię bada się jako element towarzyszący innej chorobie lub urazowi. 

Objawy abulii

Abulia jest scharakteryzowana

• niezdolność do samodzielnego inicjowania i utrzymywania celowych ruchów

• słabe lub brak spontanicznych ruchów

• zubożenie mowy

• monotonia i słaba ekspresja reakcji emocjonalnych

• pasywność

• zawężenie kontaktów społecznych

• spadek zainteresowania wszystkimi rodzajami aktywnego spędzania czasu.

Bez pomocy innych pacjent cały czas spędza w domu, leżąc lub siedząc, okazjonalnie zmieniając pozycję. Spojrzenie jest obojętne, nie odpowiada na pytania lub daje odpowiedź po pauzie. W mowie dominują zdania jednosylabowe. Reakcja emocjonalna jest spowodowana jasnymi, żywotnymi wydarzeniami (na przykład przerażeniem podczas przypadkowego upadku).

Nie ma zainteresowania czynnościami, które kiedyś przynosiły przyjemność. Brak woli przejawia się w codziennych rytuałach. Pacjent nie jest w stanie samodzielnie przygotowywać i spożywać posiłków. Z organizującą i motywującą pomocą innych osób może usiąść przy stole, ale po rozpoczęciu posiłku długo żuje i nie połyka jedzenia, szybko traci apetyt. Istnieje obojętność na ich wygląd, nieprzestrzeganie procedur higienicznych. Przy bezpiecznej krytyce własnego stanu pacjent rozumie potrzebę działania, dlatego stymulacja z zewnątrz jest stosunkowo skuteczna – można zachować schludność, zaspokoić podstawowe potrzeby, nawiązać kontakt werbalny.

Abulia rozpoznanie

Abulia to nie choroba, a więc tylko objaw, który zwykle pojawia się jako część kilku objawów towarzyszących konkretnemu zaburzeniu. Rozpoznanie choroby podstawowej zależy od objawów współistniejących z abulią. Diagnostyka profilu psychiatrycznego, MRI, diagnostyka ultrasonograficzna lub tomografia komputerowa mózgu mogą być wykorzystane do zdiagnozowania choroby podstawowej.

Abulia leczenie

Nie ma konkretnych sposobów leczenia abulii. Chorobę podstawową należy leczyć, na przykład, podając leki przeciwdepresyjne lub terapię elektrowstrząsową u pacjentów z depresją lub lekami przeciwpsychotycznymi u pacjentów ze schizofrenią. Pacjenci, którzy doznali urazowego uszkodzenia mózgu z powodu udaru, krwawienia lub urazu, odniosą korzyści z programów rehabilitacji, które stymulują i próbują ponownie nauczyć się umiejętności. Badania dotyczyły leczenia choroby lekami, które zwiększają aktywność dopaminy w mózgu, ale jest to dalekie od standardowego leczenia.

Rokowanie, zapobieganie abulii

Abulia rokowanie całkowicie zależy od charakterystyki przebiegu podstawowej patologii. Korzystny wynik jest najprawdopodobniej w schizofrenii napadowej, depresji, chorobie afektywnej dwubiegunowej z rzadkimi epizodami depresyjnymi oraz chorobach neurologicznych z regresją. Nie opracowano specjalnych środków zapobiegawczych, ograniczają się one do zapobiegania chorobom neurologicznym i psychicznym.

Przy pierwszych objawach abulii w niektórych przypadkach można spowolnić proces jej progresji – konieczne jest zorganizowanie dla pacjenta zróżnicowanego, ciekawego środowiska: zapraszanie na przyjacielskie spotkania, spacery, sport, taniec, kreatywność. Im bardziej aktywny społecznie i entuzjastyczny pacjent, tym wolniej rozwijają się objawy braku woli.