Schizofrenia

Aktualizacja: wtorek, Listopad 15, 2022 - 22:33
Schizofrenia

Schizofrenia objawy leczenie

 

Schizofrenia  jest chorobą przewlekłą, która postępuje od ataku do ataku lub przebiega w sposób ciągły. Schizofrenia charakteryzuje się połączeniem idei, które nie odpowiadają rzeczywistości (prześladowania, zatrucia, kontakt z „magią” lub „czarami”) i halucynacjami („głosy”, „wizje”). Czasami choroba prawie nie objawia się na, zewnątrz, ale osoba stopniowo staje się pozbawiona emocji, bezduszna, traci zainteresowanie wszystkim, nawet ukochanymi zajęciami, hobby.

Schizofrenia  jest zwykle diagnozowana w młodym wieku, ale możliwe jest, że objawi się już w dzieciństwie lub odwrotnie, w wieku średnim. Schizofrenia może rozpocząć się od dość ostrej psychozy, ale czasami objawy rozwijają się stopniowo przez wiele tygodni lub miesięcy.

Rehabilitacja pacjentów ze schizofrenią zależy w dużej mierze od powodzenia leczenia. Długotrwała nieleczona schizofrenia może powodować poważne problemy w pracy iw relacjach międzyludzkich; przy pomocy szybko rozpoczętego leku i innego leczenia osoba ze schizofrenią może prowadzić normalne, niezależne życie. Schizofrenia ma ogromny wpływ na życie chorego i jego rodziny.

 

Schizofrenia pierwsze objawy 

Choroby endogenne ze spektrum schizofrenicznego najczęściej rozwijają się na przestrzeni kilku lat, a czasem trwają przez całe życie. Jednak u wielu pacjentów szybki rozwój objawów może nastąpić dopiero w ciągu pierwszych pięciu lat od początku choroby, po czym następuje względne złagodzenie obrazu klinicznego, któremu towarzyszy readaptacja społeczna i zawodowa.

okresie przed chorobowym większość pacjentów nie ma objawów związanych z manifestacją zaburzeń ze spektrum schizofrenii. W dzieciństwie, okresie dojrzewania i młodości osoba, u której może rozwinąć się ta choroba, nie różni się zbytnio od większości ludzi. Uwagę zwraca jedynie pewna izolacja, nieznaczne dziwactwa w zachowaniu i rzadziej trudności związane z nauką. Nie należy jednak z tego wyciągać wniosku, że każde wycofane dziecko, jak również każde dziecko z trudnościami w uczeniu się, z konieczności będzie cierpieć na zaburzenie ze spektrum schizofrenii. Dziś niestety nie da się przewidzieć, czy u takiego dziecka rozwinie się ta choroba, czy nie.

okresie prodromalnym (inkubacji)   pojawiają się już pierwsze objawy schizofrenii, ale jak dotąd niewyraźnie wyrażone. Najczęstsze objawy choroby na tym poziomie to:

  • Przewartościowane hobby (nastolatek lub młody człowiek zaczyna poświęcać dużo czasu na refleksje mistyczne i różne nauki filozoficzne, czasem dołącza do sekty lub fanatycznie „porzuca” religię);

  • Epizodyczne zmiany w percepcji (elementarne iluzje, halucynacje);

  • Zmniejszona zdolność do jakiejkolwiek aktywności (nauki, pracy, kreatywności);

  • Zmiana cech osobowości (na przykład zamiast pracowitości i punktualności pojawiają się zaniedbania i roztargnienie);

  • Osłabienie energii, inicjatywy, potrzeby komunikacji, pragnienia samotności;

  • Dziwne zachowanie.

Okres prodromalny choroby może trwać od kilku tygodni do kilku lat (średnio od dwóch do trzech lat). Objawy choroby mogą się stopniowo zwiększać, w wyniku, czego krewni nie zawsze zwracają uwagę na zmiany stanu pacjenta.

Jeśli weźmiemy pod uwagę, że wielu nastolatków i młodych mężczyzn przechodzi wyraźny kryzys wieku („wiek przejściowy”, „kryzys dojrzewania”), charakteryzujący się nagłymi zmianami nastroju i „dziwnymi” zachowaniami, pragnieniem niezależności, niezależnością z wątpliwościami i nawet odrzucenie dotychczasowych autorytetów i negatywny stosunek do osób z najbliższego otoczenia, staje się jasne, dlaczego diagnoza chorób endogennych ze spektrum schizofrenicznego jest na tym etapie tak trudna.

W okresie wczesnych objawów schizofrenii należy jak najszybciej zasięgnąć porady lekarza psychiatry. Często odpowiednie leczenie schizofrenii rozpoczyna się z dużym opóźnieniem, ponieważ ludzie szukają pomocy u niespecjalistów lub zwracają się do tak zwanych „tradycyjnych uzdrowicieli”, którzy nie mogą rozpoznać choroby na czas i rozpocząć niezbędnego leczenia.

 

Ogólne objawy schizofrenii

Oznaki schizofrenii:

  • Naruszenie logicznych powiązań i sekwencji działań w planach społecznych i domowych. Na przykład pacjent nie dba o swoje ciało i przestrzeń osobistą, ponieważ nie widzi w tym sensu.

  • Naruszenia funkcji werbalnych i nasycenie mowy. Pacjent zaczyna mówić bardzo wolno i monosylabami, nie jest w stanie udzielić szczegółowej odpowiedzi na pytanie.

  • Osłabienie przejawów emocjonalnych, aż do ich całkowitego braku, niewyraźna mimika twarzy, szkliste spojrzenie, unikanie kontaktu wzrokowego.

  • Gwałtowny spadek poziomu koncentracji, pacjent nie jest w stanie się skoncentrować.

  • Anhedonia to całkowita utrata zainteresowania dawnymi hobby. Jest uważany za wczesny objaw schizofrenii. Anhedonia (z greckiego: an – „bez”, hedone – „przyjemność”) – to termin oznaczający w psychiatrii stan, w którym pacjent skarży się na obniżoną zdolność lub nawet niemożność odczuwania: przyjemności (zarówno zmysłowej, cielesnej, jak i emocjonalnej, intelektualnej czy duchowej) i radości.

  • Stany afektywne. Absolutna nieadekwatność reakcji na różne sytuacje. Śmiać się z czyjegoś smutku lub łez bez powodu.

Pozytywne objawy schizofrenii

Halucynoza

Może objawiać się werbalnie, wizualnie lub na poziomie doznań.

Pacjent zaczyna widzieć, słyszeć lub odczuwać zjawiska, które w rzeczywistości nie istnieją. Na przykład może rozglądać się, słuchać nieistniejących dźwięków, zatykać uszy lub rozmawiać z kimś w pustym pokoju. W początkowych stadiach zaburzenia halucynacje nie pojawiają się tak często, jednak wraz z przebiegiem choroby stan się pogarsza.

Obsesyjne myśli i pomysły

Pacjent nie jest w stanie oddzielić istniejącej rzeczywistości od swojej chorej fikcji, co prowadzi do pojawienia się destrukcyjnych myśli, z którymi nie jest w stanie sobie poradzić. Na przykład może mocno wierzyć, że ma spotkanie z Napoleonem. Co więcej, pozostaje absolutnie uparty w swoim przekonaniu i bardzo agresywnie reaguje na próby odwieść go od otoczenia.

Naruszenia funkcji logiki i myślenia

Nierównowaga neuronalna prowadzi do niezdolności do logicznego myślenia i budowania powiązań między zdarzeniami, regułami czy zjawiskami. Schizofrenik przestaje, więc rozumieć, dlaczego np. nie powinno się iść na czerwone światło sygnalizacji świetlnej czy spać na torach kolejowych.

Pobudzenie psychoruchowe

Przejawia się mieszanymi, chaotycznymi, czasem destrukcyjnymi ruchami, niemożnością zapanowania nad własnym ciałem, a także funkcją mowy. Chory na schizofrenię może tłuc meble, walić głową w ścianę, wykrzykiwać niespójne zdania i nie zauważać lub nie być świadomym dziwactw swojego zachowania.

Zachwycanie się

Skupiska urojeń obejmują stany takie jak urojenia prześladowania lub urojenia ukrytego negatywnego wpływu. Innymi słowy, człowiek wierzy, że oddziałuje na niego jakieś urządzenie, fale, promieniowanie lub środki chemiczne, które są rozpylane w powietrze w szkodliwym celu. Istnieje również złudzenie postawy, gdy osobie wydaje się, że wszyscy wokół spiskowali przeciwko niemu, a on jest w centrum spisku, a wszyscy wokół źle go traktują, źle o nim myślą, jego myśli stają się znane innym, jakby nadawane jak radio. Często pacjentowi wydaje się, że potrafi czytać w myślach innych ludzi i zna treść egoistycznych planów innych. Osoba mówi to wszystko bezkrytycznie i nie można go przekonać. Jest absolutnie pewien swojej słuszności, która jest negatywna.

Brak woli

Indolencja oznacza, że ​​pacjent nie jest w stanie wykonać znanej mu czynności lub w ogóle nie może zacząć niczego robić. Codzienne czynności, takie jak mycie twarzy, mogą stanowić trudności nie do pokonania.

Zaburzenia snu u pacjentów ze schizofrenią mogą wskazywać na początek zaostrzenia choroby. Sen staje się niespokojny, bezproduktywny, senność w ciągu dnia męczy. Problem ten dotyczy szczególnie pacjentów ze współistniejącą depresją i lękiem.

 

Schizofrenia rozpoznanie

Według statystyk schizofrenia objawia się najczęściej w okresie dojrzewania. W obecności pewnych wyzwalaczy można odczuć chorobę w dość młodym wieku. Początek schizofrenii obserwuje się zwykle przed 30-35 rokiem życia.

Jak wspomniano powyżej, pierwsze objawy schizofrenii pojawiają się w młodym wieku, w drugiej połowie życia zaburzenie schizofreniczne nie objawia się. Ostra psychoza u starszych pacjentów jest klasyfikowana w psychiatrii, jako „psychoza starcza”, a nie, jako schizofrenia. Jednak jego objawy są dość podobne do objawów schizofrenii. Mogą wystąpić halucynacje i urojenia. Ale prawdopodobnie mają charakter naczyniowy: otępienie naczyniowe, zniszczenie mózgu (choroba Alzheimera, Parkinsona lub choroba Picka). W każdym razie takie organiczne uszkodzenia mózgu nie są związane ze schizofrenią. Dość często diagnostyka różnicowa schizofrenii sprawia namacalne trudności. Dotyczy to zwłaszcza początkowego stadium choroby lub okresów głębokiej remisji, a także,  gdy alkoholizm i schizofrenia są połączone w jednej osobie lub doznał psychotraumy, przeciwko której rozwinęła się choroba. Tak, więc w ramach metody różnicowej raczej trudno jest samodzielnie określić schizofrenię. Jak wspomniano powyżej, nie każdy objaw charakteryzuje to konkretne zaburzenie. A osoba sama nie może podejrzewać schizofrenii, ponieważ wiąże się to z utratą krytyki.

Może np. odkryć u siebie depresję czy nerwicę iw związku z nimi udać się do specjalisty, który z kolei musi przeprowadzić dokładniejsze badania i przepisać leki. Ale niestety schizofrenia jest często zauważana przez bliskich pacjenta na dość późnym etapie i hospitalizowana już w ostrym stanie, ponieważ objawy placówki interpretowane są najczęściej, jako zbiegi okoliczności lub zbiegi okoliczności, albo, jako konsekwencja stresu lub nerwicy. Wszyscy, więc czekają, aż same ustąpią, a jeśli przyjmują leki, to raczej homeopatyczne lub ziołowe, które nie leczą choroby, a jedynie przyczyniają się do jej przedłużenia. Tak, więc, z powodu błędnego rozpoznania i późnego rozpoznania, psychoza schizofreniczna najczęściej debiutuje u pacjenta już w ostrej postaci.

Diagnostyka różnicowa zaburzenia

Ważnym etapem w diagnostyce jest odróżnienie ataku schizofrenii od zaburzenia nerwicowego lub innego zaburzenia psychicznego, a także odrzucenie chorób o charakterze zakaźnym niszczących połączenia nerwowe.

Na przykład ostra psychoza lub epizod maniakalny, również określany, jako polimorficzne zaburzenie psychotyczne, może również rozwijać się na tle innych chorób, na przykład w ramach zaburzenia schizoafektywnego lub choroby afektywnej dwubiegunowej, które mogą służyć, jako prekursory, ale ogólnie nie są związane ze schizofrenią, ponieważ odnoszą się do innej grupy chorób, grupy zaburzeń nastroju. Na przykład choroba afektywna dwubiegunowa ma korzystniejsze rokowania w życiu i pracy. Jednak nawet doświadczony specjalista może czasami pomylić stan ostrej psychozy w zaburzeniu nerwicowym lub innym z futrem schizofrenicznym (psychoza schizofreniczna). 

 

Schizofrenia leczenie

Kiedy diagnoza schizofrenii nie budzi już wątpliwości, lekarz rozpoczyna leczenie. Składa się ona z:

  • Leczenie farmakologiczne  - przy pomocy nowoczesnych neuroleptyków (leków przeciwpsychotycznych), uspokajających, przeciwdepresyjnych, nootropowych.

  • Psychoterapia  – po ustąpieniu objawów zaleca się pacjentowi psychoterapię w celu utrwalenia efektu. Lekarz może stosować ją w formatach indywidualnych, rodzinnych i grupowych.

W leczeniu ważny jest czas trwania i konsekwencja, wtedy możemy mówić o stabilnym powrocie do zdrowia. 

 

Zapobieganie schizofrenii rokowanie

Głównymi metodami zapobiegania są wczesna diagnoza choroby psychicznej. Im szybciej zwrócona zostanie uwaga, tym lepsze efekty można osiągnąć w leczeniu pierwszego napadu. Pomimo tego, że schizofrenia jest chorobą nieuleczalną, przy prawidłowo prowadzonym leczeniu można osiągnąć stabilną i pozytywną remisję, dlatego przy pierwszych objawach choroby należy niezwłocznie zgłosić się do lekarza.

 

Katalog chorób: Choroby i zaburzenia psychiczne

ZOBACZ ZDJĘCIA CHORÓB SKÓRNYCH NA ...