Co szukasz ?

Padaczka

Aktualizacja: 03/06/2021 - 18:56
padaczka

Padaczka u dorosłych dzieci objawy rozpoznanie leczenie

OPIS CHOROBY

Padaczka  inna nazwa epilepsja jest przewlekłą chorobą neurologiczną charakteryzującą się nawracającymi, nagłymi napadami padaczkowymi. W zależności od postaci epilepsji napady objawiają się w postaci zaburzeń motorycznych, czuciowych, autonomicznych, psychicznych. Atakom może towarzyszyć osłabienie świadomości w różnym stopniu. Niektóre formy padaczki objawiają się tylko lub głównie zaburzeniami świadomości - nieobecnościami, przy minimalnych objawach motorycznych. Najbardziej dramatycznym charakterem są uogólnione napady toniczno-kloniczne - utrata przytomności, następnie ogólne napięcie toniczne ciała, po których następują rytmiczne ruchy prostowników kończyn.

Napady padaczkowe są znane ludziom od bardzo dawna. Czasami padaczka była mylona z opętaniem demonicznym, a potem była kojarzona ze specjalnymi zdolnościami osoby. Dziś tę lub inną formę patologii obserwuje się statystycznie u około 10 osób na 1000. Objawy mogą wystąpić u noworodków i osób starszych, u mężczyzn i kobiet z tą samą częstotliwością. Ponadto podobne procesy zachodzą w ośrodkowym układzie nerwowym niektórych zwierząt, na przykład psów.

Głównym mechanizmem wystąpienia napadów jest synchronizacja pracy wszystkich komórek nerwowych w określonym obszarze. Nazywa się ogniskiem epileptogennym i określa zestaw objawów oraz ich nasilenie. Wbrew powszechnemu przekonaniu choroba nie ogranicza się do nieświadomych napadów. Istnieje wiele wariantów napadów drgawkowych z różnymi objawami, w zależności od obszaru mózgu, w którym występuje ognisko patologiczne.

 

Przyczyny padaczki

Praca mózgu u człowieka to złożony proces, który wymaga ciągłej interakcji wielu struktur. Niedogranie na jakimkolwiek poziomie może spowodować powstanie ogniska epileptogennego. Wśród najczęstszych przyczyn padaczki u dorosłych i dzieci wymienia się:

  • dziedziczność;

  • poważny uraz mózgu;

  • ostre lub przewlekłe zatrucie organizmu, zwłaszcza alkoholizm;

  • zakaźne zmiany w mózgu lub jego błonach (zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych);

  • ostre i przewlekłe zaburzenia krążenia mózgowego, w tym udary;

  • złośliwe i łagodne guzy w jamie czaszki;

  • uraz porodowy;

  • pasożyty rozwijające się w strukturach mózgu: bąblowce, tasiemce;

  • choroby neurodegeneracyjne (choroba Alzheimera, stwardnienie rozsiane, choroba Picka);

  • zaburzenia hormonalne, zwłaszcza brak testosteronu;

  • zaburzenia metaboliczne itp.

Objawy padaczki

Przed atakiem epilepsji, chory może zachowywać się nietypowo. Fachowo ten stan nazywa się aura, jest to potwierdzony medycznie stan mózgu, w którym rozpoczyna się atak padaczki.

Chory jest wpółprzytomny i częściowo świadomy, dla innych osób w otoczeniu objawia się to w formie: pustego spojrzenia, żucia ustami, gmerania w ubraniu, spacerowaniu, drżeniu ciała, dezorientacji w wymowie. W tym samym czasie, umysł chorego na epilepsję doświadcza stanu nazywanego aurą.

Napady częściowe (ogniskowe)

Te stany występują, gdy niewielki obszar mózgu jest zaangażowany w patologiczne nadmierne pobudzenie.

Proste napady częściowe charakteryzują się zachowaną świadomością i trwają tylko 1-2 minuty. W zależności od lokalizacji patologicznego ogniska osoba czuje:

  • nagłe wahania nastroju bez wyraźnego powodu;

  • lekkie drganie określonej części ciała;

  • uczucie déjà vu;

  • halucynacje: światła przed oczami, niezrozumiałe dźwięki itp.;

  • parestezja: uczucie mrowienia lub pełzania w dowolnej części ciała;

  • trudności w wymowie lub zrozumieniu słów;

  • mogą wystąpić nudności;

  • zmiana tętna itp.

Złożone ataki charakteryzują się bardziej wyraźnymi objawami i często wpływają na świadomość i myślenie. Człowiek może:

  • stracić przytomność na 1-2 minuty;

  • bez sensu patrzeć w dal;

  • krzyczeć, płakać, śmiać się bez wyraźnego powodu;

  • stale powtarzaj jakiekolwiek słowa lub czynności (żucie ustami, chodzenie w kółko itp.).

Z reguły przy złożonym napadzie i przez pewien czas po nim pacjent pozostaje przez chwilę zdezorientowany.

Napady uogólnione

Napady uogólnione to klasyczne objawy epilepsji, o których prawie każdy słyszał. Występują, jeśli ognisko epileptogenne rozprzestrzeniło się na cały mózg. Istnieje kilka form napadów.

  • Drgawki toniczne w czasie padaczki. Mięśnie większości ciała (zwłaszcza pleców i kończyn) jednocześnie kurczą się (wzmacniają), pozostają w tym stanie przez 10-20 sekund, a następnie rozluźniają się. Ataki te często występują podczas snu i nie towarzyszy im utrata przytomności.

  • Napady kloniczne w czasie padaczki. Rzadko występują w izolacji od innych rodzajów napadów. Objawia się rytmicznym szybkim skurczem i rozluźnieniem mięśni. Ruchu nie można zatrzymać ani opóźnić.

  • Drgawki toniczno-kloniczne w czasie padaczki. Ten rodzaj napadu nazywany jest grand mal, co po francusku oznacza „dużą chorobę”. Atak podzielony jest na kilka faz:

    • zwiastuny (aura);

    • drgawki toniczne (20-60 sekund): mięśnie są napięte, osoba krzyczy i upada; w tym czasie jego oddech ustaje, twarz staje się sina, a ciało wygina się w łuk;

    • drgawki kloniczne (2-5 minut): mięśnie ciała zaczynają rytmicznie kurczyć się, osoba uderza o podłogę, z ust wydobywa się piana, często zmieszana z krwią w wyniku ugryzienia języka;

    • rozluźnienie: ustają skurcze, rozluźnienie mięśni, często występuje mimowolne oddawanie moczu lub wypróżnianie; świadomość jest nieobecna przez 15-30 minut.

Po zakończeniu napadu uogólnionego osoba ma uczucie osłabienia, problemy z koordynacją ruchów i zdolnościami motorycznymi przez 1-2 dni. Są związane z niedotlenieniem mózgu.

  • Napady atoniczne. Charakteryzują się krótkotrwałym rozluźnieniem mięśni, któremu towarzyszy utrata przytomności i upadek. Atak trwa dosłownie 10-15 sekund, ale po jego zakończeniu pacjent nic nie pamięta.

  • Napady miokloniczne. Objawiają się szybkimi skurczami mięśni niektórych części ciała, zwykle rąk lub nóg. Napadowi nie towarzyszy utrata przytomności.

  • Nieobecności pacjenta. Drugie określenie napadów to petit mal (drobna choroba). Ten objaw padaczki występuje częściej u dzieci niż u dorosłych i charakteryzuje się krótkotrwałą utratą przytomności. Pacjent zastyga w miejscu, patrzy w pustkę, nie odbiera skierowanej do niego mowy i nie reaguje na nią. Często stanowi towarzyszy mimowolne mruganie oczu, drobne ruchy dłoni lub szczęk. Czas trwania ataku to 10-20 sekund.

 

Padaczka dziecięca

Padaczka dziecięca ma wiele podstępnych objawów. U noworodków może objawiać się okresowymi skurczami mięśni, które nie przypominają skurczów, częstym odchylaniem głowy do tyłu, złym snem i ogólnym niepokojem. Starsze dzieci mogą cierpieć na napady klasyczne i nieobecności. Napady częściowe są bardziej powszechne:

  • ostre bóle głowy, nudności, wymioty;

  • krótkie okresy zaburzeń mowy (dziecko nie może wymówić ani jednego słowa);

  • koszmary, po których następują krzyki i histeria;

  • lunatykowanie itp.

Diagnostyka padaczki

Neurolodzy zajmują się diagnostyką i leczeniem padaczki. Badanie pacjenta z podejrzeniem padaczki obejmuje następujące techniki:

  • zbieranie informacji o objawach i wywiadu: lekarz szczegółowo wypytuje pacjenta o dokuczliwe objawy, dowiaduje się o czasie i okolicznościach ich wystąpienia; charakterystycznym objawem epilepsji jest pojawienie się drgawek na tle ostrych dźwięków, jasnego lub migającego światła itp.; szczególną uwagę zwraca się na dziedziczność, traumę i chorobę, styl życia pacjenta i złe nawyki;

  • badanie neurologiczne: lekarz ocenia siłę mięśni, wrażliwość skóry, nasilenie i odruchy symetryczne;

  • EEG (elektroencefalografia): procedura rejestrowania aktywności elektrycznej mózgu, pozwalająca zobaczyć charakterystyczną aktywność ogniska epileptogennego; w razie potrzeby lekarz może próbować wywołać nadmierne pobudzenie błyskami światła lub rytmicznymi dźwiękami;

  • MRI mózgu: umożliwia identyfikację patologicznych obszarów i formacji: guzów, pęknięć, ognisk niedokrwiennych, następstw udaru itp.;

  • angiografia naczyń głowy: wprowadzenie środka kontrastowego do krwi, a następnie radiografia; pozwala zobaczyć obszary zwężenia naczyń i pogorszenia przepływu krwi;

  • USG mózgu (echo-encefalogram): stosowane u dzieci w pierwszym roku życia, których ciemiączko jeszcze się nie zamknęło; wizualizuje guzy i inne masy, gromadzenie się płynów itp.;

  • reoencefalografia: pomiar oporu elektrycznego tkanek głowy, który można wykorzystać do diagnostyki zaburzeń przepływu krwi;

  • badania ogólne: ogólne badania krwi i moczu, biochemia krwi, testy na infekcje, EKG itp. do kompleksowej oceny stanu pacjenta;

  • konsultacje wąskich specjalistów: neurochirurga, toksykologa, narkologa, psychiatry itp. (wyznaczony w zależności od domniemanej przyczyny napadów).

Leczenie padaczki

Leczenie padaczki to długi i złożony proces. Nawet przy prawidłowym doborze leków i całkowitym braku jakichkolwiek objawów przez długi czas, lekarze mówią tylko o stabilnej remisji, ale nie o całkowitej eliminacji choroby. Podstawą leczenia padaczki są leki:

  • leki przeciwdrgawkowe, przeciwpadaczkowe przyjmowane stale, aby zapobiec napadom;

  • środki uspokajające eliminują niepokój i odprężają organizm;

  • leki przeciwpsychotyczne zmniejszają pobudliwość układu nerwowego;

  • nootropy poprawiają metabolizm w mózgu, pobudzają krążenie krwi itp .;

  • Leki moczopędne stosowane bezpośrednio po napadzie w leczeniu obrzęku mózgu.

W razie potrzeby lekarz może przepisać inne grupy leków.

Jeśli leki nie są wystarczająco skuteczne, lekarze mogą uciekać się do operacji. Wybór konkretnej operacji zależy od lokalizacji patologicznego ogniska i postaci choroby:

  • usunięcie patologicznej formacji (guz, krwiak, ropień), która spowodowała drgawki;

  • lobektomia: wycięcie obszaru mózgu, w którym występuje ognisko epileptogenne, częściej płat skroniowy;

  • wielokrotne przecięcie podskórne: stosowane, gdy zmiana jest duża lub nie można jej usunąć; lekarz wykonuje małe nacięcia w tkance mózgowej, które powstrzymują rozprzestrzenianie się podniecenia;

  • kalezotomia: rozcięcie ciała modzelowatego, które łączy obie półkule mózgu; stosowany w wyjątkowo ciężkich postaciach choroby;

  • hemisferotopy, hemispherektomia: usunięcie połowy kory mózgowej; interwencja jest stosowana niezwykle rzadko i tylko u dzieci poniżej 13 roku życia ze względu na znaczny potencjał wyzdrowienia;

  • wszycie stymulatora nerwu błędnego: urządzenie stale stymuluje nerw błędny, co działa uspokajająco na układ nerwowy i wszystkie organizmy.

Komplikacje padaczkowe

Najbardziej groźnym powikłaniem jest stan padaczkowy. Ten stan charakteryzuje się następującymi po sobie napadami, między którymi osoba nie odzyskuje przytomności. Stan ten wymaga pilnej pomocy lekarskiej ze względu na wysokie ryzyko wystąpienia obrzęku mózgu, zatrzymania oddechu i bicia serca.

Nagły początek padaczki może spowodować upadek i obrażenia. Ponadto częste napady padaczkowe i brak jakości leczenia prowadzą do stopniowego pogorszenia sprawności umysłowej i degradacji osobowości (encefalopatia padaczkowa). Dotyczy to szczególnie epilepsji alkoholowej.

Pierwsza pomoc w ataku padaczki

Jeśli u danej osoby wystąpi klasyczny napad padaczkowy z utratą przytomności, napadami tonicznymi i klonicznymi, osoby w pobliżu powinny:

  • jeśli to możliwe, zapobiegać obrażeniom w przypadku upadku;

  • położyć pacjenta na boku;

  • delikatnie trzymaj głowę podczas napadów padaczki.

Zabrania się wkładania do ust pacjenta łyżek, ołówków i innych twardych przedmiotów, aby uniknąć gryzienia języka!

Jeśli napady nie ustąpią lub napady następują jeden po drugim, należy pilnie wezwać karetkę.

 

Profilaktyka i dieta w chorobie padaczce

 Zapobieganie padaczce to przede wszystkim zdrowy tryb życia. Lekarze zalecają:

  • unikaj stresu i przepracowania;

  • niezwłocznie leczyć wszelkie infekcje i procesy zapalne, w tym próchnicę;

  • zminimalizować (lub lepiej, całkowicie wyeliminować) zatrucie, w tym alkohol i palenie tytoniu;

  • utrzymywać wskaźnik masy ciała w normalnych granicach;

  • regularnie uprawiaj sport na poziomie amatorskim;

  • wprowadzić do codziennych czynności spacery;

  • wysypianie się i sen co najmniej 6 godzin dziennie.

Dieta z już zdiagnozowaną padaczką, a także ze zwiększonym ryzykiem jej rozwoju, musi być zgodna z zasadami prawidłowego żywienia:

  • wystarczająca ilość i odpowiednia równowaga makro- i mikroelementów (witamin, minerałów), a także woda;

  • posiłki ułamkowe w małych porcjach;

  • eliminacja lub drastyczna redukcja przypraw, kawy, czarnej herbaty, napojów gazowanych itp.

Niektóre formy epilepsji można korygować dietą ketogenną o niskiej zawartości węglowodanów, średniej zawartości białka i wysokiej zawartości tłuszczu (do 80% wszystkich kalorii). Przejście na ten styl odżywiania powinno odbywać się wyłącznie za zgodą lekarza prowadzącego i odbywać się pod jego ścisłym nadzorem.

 

 

Klasyfikacja ICD-10: G40 - Padaczka
G40.0 - Padaczka samoistna (ogniskowa) (częściowa) i zespoły padaczkowe z napadami o zlokalizowanym początku
Łagodna padaczka dziecięca z środkowoskroniowymi potencjałami iglicowymi w EEG
Padaczka dziecięca z wyładowaniami potylicznymi w EEG
G40.1 - Padaczka objawowa (ogniskowa) (częściowa) i zespoły padaczkowe z prostymi napadami częściowymi
Napady bez zmian świadomości
Proste napady częściowe rozwijające się w napady wtórnie uogólnione
G40.2 - Padaczka objawowa (ogniskowa) (częściowa) i zespoły padaczkowe ze złożonymi napadami częściowymi
Napady ze zmianą świadomości, często z automatyzmami
Złożone napady częściowe rozwijające się w napady wtórnie uogólnione
G40.3 - Uogólniona samoistna padaczka i zespoły padaczkowe
Łagodne:
- padaczka miokloniczna w dzieciństwie
- drgawki noworodkowe
Dziecięca padaczka z utratą świadomości [pyknolepsja]
Padaczka z napadami "grand mal" przy przebudzeniu
Młodzieńcza:
- padaczka z utratą świadomości
- padaczka miokloniczna [petit mal]
Niespecyficzne napa
G40.4 - Inne postacie uogólnionej padaczki i zespołów padaczkowych
Padaczka z:
- mioklonicznymi napadami nieświadomości
- napadami miokloniczno-astatycznymi
Skurcze dziecięce
Zespół Lennoxa-Gastauta
Napady skłonów (salaam)
Objawowa wczesna miokloniczna encefalopatia
Zespół Westa
G40.5 - Szczególne zespoły padaczkowe
Epilepsia partialis continua [Kożewnikowa]
Napady padaczkowe powiązane z:
- alkoholem
- lekami
- zmianami hormonalnymi
- pozbawieniem snu
- stresem
Jeśli konieczne, dla określenia leku wywołującego, użyj dodatkowych kodów z rozdziału o przyczynach zewnętrznych chorób i śmierci (
G40.6 - Napady "grand mal", nie określone, (z lub bez napadów "petit mal")
G40.7 - "Petit mal", nie określone, bez napadów "grand mal"
G40.8 - Inne padaczki
Padaczka i zespoły padaczkowe nie określone czy ogniskowe czy uogólnione
G40.9 - Padaczka, nie określona
Padaczkowe:
- drgawki BNO
- napady BNO
Literatura: http://onkologia-online.pl/icd10/index/2699,padaczka

OBJAWY
Utrata przytomności, Drgawki, Wyprężenie ciała

Katalog chorób: Choroby neurologiczne
Back to Top