Osobowość schizoidalna

Aktualizacja: czwartek, Listopad 17, 2022 - 22:35
Osobowość schizoidalna

Osobowość schizoidalna objawy leczenie

 

Osobowość schizoidalna to zamykanie się w sobie, unikanie przywiązań emocjonalnych, skłonność do fantazjowania i pogrążania się we własnym świecie wewnętrznym. Osoby cierpiące na zaburzenie schizoidalne mają trudności z komunikowaniem się i nawiązywaniem kontaktów społecznych. Pomoc psychoterapeuty pozwala złagodzić ostre krawędzie interakcji ze światem zewnętrznym.

Osobowość schizoidalna a schizofrenia. To nie przypadek, że słowo „schizoidalny” jest zgodne ze schizofrenią: objawy osobowości schizoidalnej są podobne do objawów obserwowanych u pacjentów ze schizofrenią: izolacja, osobliwe myślenie (ze względu na fakt, że dana osoba jest stale sama ze sobą), emocjonalny chłód, bezduszność.

Jednak przy tym zaburzeniu osoba właściwie postrzega rzeczywistość (brak urojeń i halucynacji). Osobowość schizoidalna jest cechą charakteru, tendencją do unikania interakcji ze światem zewnętrznym poprzez dobrowolną izolację społeczną, izolację w sobie i własnych fantazjach.

Osobowość schizoidalna przykłady osoba chora może być trudna do zniesienia i martwić się przez całe życie z powodu zepsutej zabawki, ale jednocześnie nie reagować w żaden sposób i spokojnie zaakceptować śmierć rodzica.

Pierwsze objawy schizoidalnego zaburzenia osobowości można wykryć w okresie dojrzewania. Jednak rodzice zazwyczaj przypisują je cechom osobowości dziecka i nie przywiązują do nich żadnej wagi. Następnie, wkraczając w dorosłość, osoba z osobowością schizoidalną zaczyna doświadczać różnych trudności – ze znalezieniem pracy, z przystosowaniem się w zespole, z komunikowaniem się z innymi ludźmi, z ułożeniem życia rodzinnego. Osoby z osobowością schizoidalną prowadzą odosobniony tryb życia, unikają komunikacji i bliskich więzi emocjonalnych. Zewnętrznie zimni i niezainteresowani otaczającymi ich ludźmi, mają skłonność do głębokiej introspekcji, wrażliwości i nadwrażliwości. W niektórych przypadkach osoby z osobowością schizoidalną nie odczuwają dyskomfortu i akceptują cechy osobowości, jako dane. Prowadzą dziwny/zamknięty tryb życia, ale jednocześnie nie doświadczają cierpienia psychicznego, odczuwają samowystarczalność i satysfakcję z życia. Przeciwnie, jeśli zaburzenie schizoidalne spowodowało pogorszenie, jakości życia, cierpienie psycho-emocjonalne lub problemy w życiu osobistym, konieczne jest poszukiwanie pomocy korygującej.

Istnieją 2 główne etapy osobowości schizoidalnej:

  • Faza dekompensacji. Podczas niego utrzymują się żywe objawy, osoba jest zanurzona w swoim wewnętrznym świecie, interakcje społeczne są zakłócone.

  • Faza kompensacji. Dzięki niemu wyrównuje się dysharmonię osobistą, człowiek zaczyna normalnie funkcjonować. Wiele objawów choroby pozostaje niewyrażonych lub całkowicie zanika.

 

Osobowość schizoidalna przyczyny

Przyczyny osobowości schizoidalnej nieznane, chociaż uważa się, że pewną rolę odgrywa połączenie przyczyn genetycznych i środowiskowych. Osobowość człowieka jest kształtowana przez wiele czynników, w tym odziedziczone cechy, trudne dzieciństwo, interakcje społeczne i tak dalej. Przyczyną osobowości schizoidalnej może być również brak matczynej miłości i troski, uwagi ze strony rodziny, co prowadzi do izolacji dziecka i pogrążenia się w jego wewnętrznym świecie.

 

Osobowość schizoidalna objawy

Objawy osobowości schizoidalnej pojawiają się po raz pierwszy w dzieciństwie, ale samo zaburzenie zwykle zaczyna się objawiać we wczesnej dorosłości. 

Objawy osobowości schizoidalnej mogą wpływać na wiele dziedzin życia, w tym relacje rodzinne, szkołę i pracę.

Główne objawy osobowości schizoidalnej to:

  • Samotność, izolacja, oderwanie od innych ludzi, wspieranie kontaktu tylko z najbliższymi;

  • Unikanie kontaktów społecznych i czynności z nimi związanych;

  • Zaabsorbowanie introspekcją, chorobowe fantazjowanie;

  • Brak zainteresowania związkami z płcią przeciwną i życiem seksualnym;

  • Obojętny stosunek do pochwał lub krytyki w swoim przemówieniu;

  • Dystans, chłód i obojętność w sytuacjach, w których zwykli ludzie okazują żywe emocje;

  • Obojętność na normy i oczekiwania społeczne.

Osoby cierpiące na osobowości schizoidalną nie mają oderwania od rzeczywistości. Rozumieją świat, w którym żyją i są świadome swojego w nim miejsca. Osoby schizoidalne po prostu nie interesują się interakcjami społecznymi i chętniej spędzają czas samotnie niż w towarzystwie innych osób.

Objawy osobowości schizoidalnej są bardziej wyraźne u mężczyzn niż u kobiet. Pacjent jest całkowicie pogrążony w sobie, przestaje się czymkolwiek interesować, okazuje obojętność wobec otaczających go ludzi i zachodzących wydarzeń. Często depresja staje się towarzyszem osobowości schizoidalnej u mężczyzn.

Objawy osobowości schizoidalnej u kobiet są łagodniejsze i rzadko diagnozowane. Jedynym objawem zaburzenia może być anhedonia, czyli brak pociągu do płci męskiej. Anhedonia (z greckiego: an – „bez”, hedone – „przyjemność”) – to termin oznaczający w psychiatrii stan, w którym pacjent skarży się na obniżoną zdolność lub nawet niemożność odczuwania: przyjemności (zarówno zmysłowej, cielesnej, jak i emocjonalnej, intelektualnej czy duchowej) i radości.

 

Osobowość schizoidalna rozpoznanie

Osoby z osobowością schizoidalną rzadko doświadczają paranoi lub halucynacji. Ponadto, choć w rozmowach z innymi może wydawać się zdystansowany i zdystansowany, tak naprawdę wszystko rozumie, po prostu nie potrafi wyrazić swoich emocji.

Kryteria diagnostyczne stwierdzają, że do rozpoznania osobowości schizoidalnej osoba musi wykazywać, co najmniej cztery z następujących objawów test:

  • Skłonność do samotności;

  • Emocjonalne oderwanie i brak ekspresji emocjonalnej;

  • Obojętność na różne czynności;

  • Obojętność na krytykę lub pochwały;

  • Brak chęci nawiązywania bliskich relacji osobistych;

  • Niewielkie lub żadne zainteresowanie życiem intymnym;

  • Brak bliskich przyjaciół innych niż najbliższa rodzina.

Ważnym punktem jest to, że każde zaburzenie osobowości schizoidalnej charakteryzuje się stałym, a nie okresowym pojawianiem się objawów. Osobowość schizoidalną diagnozuje się na wizycie psychiatrycznej. Specjalista bada historię pacjenta, przeprowadza badanie, sprawdza zgodność objawów z kryteriami diagnostycznymi. W razie potrzeby można zlecić dodatkowe badania. Na przykład skan MRI mózgu lub badanie krwi.  

Diagnozę różnicową psychopatii schizoidalnej przeprowadza się za pomocą:

  • Zespół Aspergera;

  • Zaburzenie schizotypowe;

  • Schizofrenia;

  • Zaburzenia urojeniowe;

  • Schizoidalne zaburzenie wieku dziecięcego.

Każdy lubi być sam, zwłaszcza po ciężkim dniu w pracy. W ciszy i spokoju można się zrelaksować, odprężyć, wsłuchać w siebie i swoje uczucia, skorzystać z technik relaksacyjnych i medytacyjnych. I nie ma w tym nic złego ani dziwnego. 

Jeśli jednak dana osoba zaczęła dostrzegać skłonność nie tylko do samotności, ale także izolacji, może to być alarmujący sygnał. Jeśli objawy utrzymują się, być może nadszedł czas, aby udać się do lekarza.

 

Osobowość schizoidalna leczenie

Leki na osobowość schizoidalną mogą być stosowane w leczeniu niektórych objawów, takich jak lęk i depresja. W takim przypadku stosuje się leki przeciwdepresyjne i uspokajające.

Jednak podstawą leczenia jest psychoterapia (terapia poznawczo-behawioralna (CBT) lub terapia grupowa). Terapia poznawczo-behawioralna pomaga osobom z zaburzeniem schizoidalnym zidentyfikować problematyczne myśli i zachowania oraz rozwinąć umiejętności radzenia sobie. Terapia grupowa ćwiczy metody komunikacji interpersonalnej. Chociaż osobowości schizoidalnej nie można całkowicie wyleczyć, można nauczyć się skuteczniejszego współdziałania z innymi, co doprowadzi do pozytywnych zmian w życiu osobistym i zawodowym, a także ogólnej poprawy, jakości życia.

 

Osobowość schizoidalna zapobieganie rokowanie

Ze względu na charakter schorzenia można błędnie sądzić, że łatwiej jest zapanować nad sobą niż szukać profesjonalnej pomocy. Jednak ten wyrok jest błędny. Choroba będzie nadal postępowała, a nawet pogorszyła się, gdy będziesz próbował zmusić się do kontaktu z innymi. Dlatego tak ważne jest, aby w porę skonsultować się z lekarzem, aby rozpocząć leczenie psychoterapeutyczne. Poradnia zdrowia psychicznego prowadzi różne rodzaje psychoterapii, w tym terapię poznawczo-behawioralną, skoncentrowaną na pacjencie, zorientowaną duchowo, zorientowaną na ciało i wiele innych.

Powikłania osobowości schizoidalnej

Konsekwencje osobowości schizoidalnej mogą być następujące:

  • Problemy z życiem osobistym. Osoby z tym zaburzeniem mają zazwyczaj niewielu przyjaciół i rzadko zawierają związki małżeńskie. 

  • Trudności na polu zawodowym. Objawy zaburzenia mogą utrudniać pracę na stanowiskach wymagających aktywnej interakcji społecznej lub umiejętności interpersonalnych. Osoby z osobowością schizoidalną lepiej radzą sobie w pracy w pojedynkę.

  • Początek depresji. Na skutek ciągłego pogrążenia się w świecie wewnętrznym, zwiększonego lęku, problemów w pracy iw rodzinie może rozwinąć się zaburzenie depresyjne o różnym nasileniu, które niekiedy wymaga poważnego leczenia.

  • Przejście choroby do schizofrenii w przypadku braku szybkiego leczenia.

  • Myśli samobójcze i próby ich realizacji.

Przy słabym i umiarkowanym nasileniu osobowości schizoidalnej, właściwym wyborze zawodu i komfortowych relacjach z członkami rodziny rokowanie jest korzystne. Pacjenci z powodzeniem dostosowują się w społeczeństwie, pracują, mają niewielką liczbę bliskich relacji, które im odpowiadają.

 

Katalog chorób: Choroby i zaburzenia psychiczne

ZOBACZ ZDJĘCIA CHORÓB SKÓRNYCH NA ...