Co szukasz ?

Hiv

HIV to skrót od Human Immunodeficiency Virus. To wirus, który powoduje AIDS, atakuje i niszczy ludzki układ odpornościowy, naturalny system obronny przed infekcjami. HIV jest infekcją wirusową i dlatego jest odporny na leczenie. Zwykle wirusy przechodzą przez pewien okres w swoim rozwoju, podczas którego organizm albo pokonuje wirusa, albo przestaje mu się opierać. W przypadku zakażenia wirusem HIV normalny rozwój wirusa prowadzi do AIDS, przewlekłej choroby lub śmierci. 

AIDS to skrót od zespołu nabytego niedoboru odporności

C = zespół: zespół objawów
P = nabyty: oznacza, że ​​nie jest dziedziczny, ale jest wynikiem dostania się wirusa do organizmu podczas życia człowieka. Wirus może dostać się do organizmu przed urodzeniem dziecka, jeśli matka jest zarażona.
I = immuno: układ odpornościowy chroni organizm przed infekcjami i chorobami;
D = niedobór: odnosi się do osłabienia układu odpornościowego w wyniku działania wirusa wywołującego AIDS.

Aktualizacja: 10/22/2020 - 03:22
hiv aids

HIV - pierwsze objawy diagnoza leczenie zapobieganie

OPIS CHOROBY

Zakażenie wirusem HIV jest obecnie nieuleczalną chorobą wywoływaną przez ludzki wirus niedoboru odporności (HIV), który niszczy komórki ludzkiego układu obronnego (odpornościowego). Osoby zakażone wirusem HIV w końcu tracą zdolność zwalczania wszelkich infekcji.

AIDS  (zespół nabytego niedoboru odporności) to ostatni etap zakażenia wirusem HIV. Osoba z AIDS może żyć bez leczenia od dwóch do trzech lat. Leki tylko pomagają zatrzymać rozwój infekcji.

Jaka jest różnica między HIV a AIDS?

AIDS (zespół nabytego niedoboru odporności) jest ostatnim i najpoważniejszym etapem zakażenia wirusem HIV. Niszczycielski wpływ, jaki HIV wywiera na układ odpornościowy człowieka od kilku lat, prowadzi do rozwoju niedoboru odporności. Oznacza to, że wszelkie infekcje, wirusy i choroby nie napotykają już na swojej drodze „zwalczenia przez układ imunologiczny”, a organizm nie jest już w stanie z nimi walczyć. Pacjent z AIDS zapada na wiele poważnych chorób, na które w końcu umiera.

HIV należy do podrodziny lentiwirusów z rodziny retrowirusów. Po raz pierwszy został  wyizolowany z leukocytów pacjenta z limfadenopatią w 1983 roku. Odkrycia wiriusa hiv dokonał francuski zespół uczonych Luca Montagniera, pracujący w Instytucie Pasteura. W roku 1984 wirus został też wyizolowany przez amerykański zespół Roberta Gallo, który dowiódł, że to właśnie ten wirus powoduje AIDS. Za wyizolowanie wirusa HIV Luc Montagnier wraz z Françoise Barré-Sinoussi otrzymali w 2008 r. Nagrodę Nobla w dziedzinie fizjologii i medycyny.


Obecnie istnieją 2 typy wirusów: HIV-1 i HIV-2, które różnią się właściwościami strukturalnymi i antygenowymi.
Cząstka wirusa to jądro zawierające: podwójne wirusowe RNA, odwrotną transkryptazę, integrazę, proteazę. Wokół jądra znajduje się otoczka, w której zlokalizowana jest glikoproteina gp 120. W genomie ludzkiego wirusa niedoboru odporności znajdują się również geny (env, pol, gag), które są odpowiedzialne za produkcję białek otoczki, rewertazy, struktur jądrowych i innych genów (tat, rev, vif, vpr, vpu, nef). HIV-2 różni się budową genów od HIV-1, a poszczególne szczepy HIV-1 mają zmienność genów. W ostatnich latach w zależności od budowy genów wyróżniono „podtypy” lub „clides”, oznaczone dużymi literami alfabetu łacińskiego A-H, O itd., Które wyróżnia się z nierównomierną częstotliwością w różnych okresach czasu na różnych terytoriach globu.

 
Należy zauważyć że różne podtypy HIV mogą dominować w różnych zakażonych populacjach.
Kiedy traci aktywność i w jakich temperaturach ginie wirus hiv. Wirus HIV traci aktywność po wysuszeniu w temperaturze + 30 ° С po 3 dniach, w temperaturze + 23 + 27 ° С po 7 dniach, w + 54 + 56 ° С po 5 godzinach.
We krwi w zamrożonej surowicy aktywność HIV może utrzymywać się do 10 lat , w zamrożonym nasieniu przez kilka miesięcy .
Trzeba mieć na uwadze iż w warunkach naturalnych HIV w postaci wysuszonej może utrzymywać się przez kilka godzin lub kilka dni tylko w płynach zawierających dużą ilość wirusa (krew, ejakulaty).

 

Kiedy HIV jest zakażony glikoproteiną gp 120, która znajduje się w błonie otaczającej jądro, wiąże się z receptorami CD4 ludzkich komórek. Następnie HIV dostaje się do komórki, gdzie DNA HIV powstaje pod działaniem odwrotnej transkryptazy, która wiąże się z DNA komórki gospodarza i następuje wytwarzanie cząstek wirusa. Komórki CD4 należą do krążących elementów krwi, limfy, płynu tkankowego i elementów tkanki nerwowej. Aktywne rozmnażanie wirusa HIV obserwuje się tylko w limfocytach i niektórych makrofagach, co wskazuje na obowiązkowy udział tych komórek w rozwoju choroby. Jednak te komórki (limfocyty, makrofagi) znajdują się w nienaruszonych obszarach jamy ustnej, pochwy i jelit, co ogranicza prawdopodobieństwo zakażenia nowego żywiciela.

 

Źródłem wirusa HIV jest chory człowiek, u którego cząsteczki wirusa znajdują się w dużych ilościach w prawie wszystkich płynach biologicznych (krwi, płynie mózgowo-rdzeniowym, nasieniu, mleku matki, wydzielinie z pochwy).
Drogami infekcji hiv mogą być:

  • podczas stosunku płciowego z zakażaną osobą;

  • podczas transfuzji zakażonej krwi i jej preparatów;

  • stosowanie sprzętu medycznego zakażonego wirusem HIV;

  • przez łożysko (od zakażonej matki do dziecka w ciąży),

  • podczas porodu, podczas karmienia piersią (od zakażonej matki do dziecka );

Należy zauważyć, że unoszące się w powietrzu kropelki w których znajduje się wirus hiv, żywność na której znajduje się wirus, sprzętgospodarstwa domowego, przez owady wysysające krew np. komary (wirus HIV szybko umiera w ich organizmie) i inne sposoby infekcji nie mają znaczenia .
Najbardziej realna forma przenoszenia wirusa HIVmoże przenikać przez uszkodzoną skórę bezpośrednio do narządów wewnętrznych. Paradoksem jest, że możliwości przenoszenia wirusa HIV są ograniczone lokalizacją wirusa w organizmie, niską opornością w środowisku, brakiem wektora, ale HIV nadal szybko się rozprzestrzenia. Z epidemiologicznego punktu widzenia ważny jest czas pojawienia się przeciwciał przeciwko HIV, które zwyklewykrywane do 3 miesięcy od momentu zakażenia (rzadko później) , a liczba przeciwciał może znacznie spaść przed śmiercią chorego na AIDS.
Według statystyk grupami ryzyka są:

  • 70-80 % to homoseksualiści, alkoholicy;

  • od 10% do 40% narkomanów (grupowe stosowanie niesterylnych strzykawek do dożylnego, domięśniowego i dożylnego podawania narkotyków);

  • prostytutki;

  • osoby, które otrzymały transfuzję krwi lub produktów krwiopochodnych (bez wcześniejszego badania na zakażenie wirusem HIV).

Przebieg kliniczny hiv charakteryzuje się wieloma cechami: typowy jest długotrwały okres względnego samopoczucia (stan zdrowia pacjentów nie zmienia się, zdolność do pracy pozostaje, pacjent jest aktywnym źródłem infekcji); wysoka (do 100%) śmiertelność; śmierć może nastąpić 10 lat lub później po zakażeniu.

  1. Etap pierwszy inkubacji. Czas od zakażenia do wystąpienia reakcji organizmu (kliniczne objawy „ostrego zakażenia” i / lub wytworzenie przeciwciał). Czas trwania od 2 tygodni do 3 miesięcy (może nawet do 1 roku). Na tym etapie diagnozę można postawić, gdy w surowicy krwi zostanie wykryty antygen p24, nukleotydy HIV lub gdy wyizolowany zostanie z krwi ludzki wirus niedoboru odporności. Etap inkubacji jest diagnozowany podczas badania kontaktów seksualnych osób zakażonych wirusem HIV, biorców i innych osób.

  2. Etap pierwotnych objawów.
    A. Ostra infekcja- rozwija się gorączka u chorego na hiv o różnym nasileniu, może wystąpić powiększenie węzłów chłonnych, zapalenie gardła, powiększenie wątroby i śledziony, zaburzenia żołądkowo-jelitowe, przemijające i różne wysypki skórne (wybroczyny, guzki, pokrzywka, guzki, grudki). Okres ostrej infekcji zbiega się z okresem serokonwersji i surowica może nie wykryć przeciwciał przeciwko HIV. Na tym etapie często wykrywa się spadek liczby limfocytów CD4. Często nie rozwijają się długotrwałe i nie ostro wyrażone wtórne choroby krostkowe, grzybicze i wirusowe. Objawy kliniczne utrzymują się od kilku dni do kilku miesięcy (średnio 2-3 tygodnie). Ostra infekcja prowadzi do bezobjawowego zakażenia lub trwałej uogólnionej limfadenopatii.Nie wyklucza się możliwości nawrotu objawów ostrej infekcji i możliwości jej natychmiastowego przejścia do stadium chorób wtórnych.
    B. Infekcja bezobjawowa w zakażeniu hiv - bez objawów klinicznych. Często występuje niewielki wzrost węzłów chłonnych. Pacjenci mają przeciwciała przeciwko antygenom HIV.
    B. Przetrwała uogólniona limfadenopatia- występuje powiększenie dwóch lub więcej węzłów chłonnych w różnych grupach (pachwinowe nie powiększają się) o średnicy powyżej 1 cm u dorosłych i powyżej 0,5 cm u dzieci (utrzymują się co najmniej 3 miesiące). Czasami w późniejszych stadiach choroby obserwuje się trwałą uogólnioną limfadenopatię. Należy zauważyć, że infekcja bezobjawowa i utrzymująca się uogólniona limfadenopatia mogą wystąpić zarówno po fazie ostrej infekcji, jak i po fazie inkubacji, a powiększone węzły chłonne mogą się zmniejszać i zwiększać, czyli na przemian mogą występować infekcje bezobjawowe i utrzymująca się uogólniona limfadenopatia. Etap pierwotnych objawów charakteryzuje się pewną równowagą między stanem odpornościowym organizmu ludzkiego a skutkiem HIV, a czas trwania tego etapu waha się od 2-3 do 10-15 lat.Na etapie pierwotnych objawów określa się spadek liczby limfocytów CD4 do 50-70 komórek na 1 mm3 rocznie. Pacjenci są aktywnymi źródłami zakażenia HIV. Pojawiają się objawy wskazujące na większe uszkodzenie układu odpornościowego i początek etapu chorób wtórnych.

  3. Etap chorób wtórnych po zakażeniu hiv.
    A - pojawia się po 3-5 latach od momentu zakażenia wirusem hiv. Choroby grzybicze, krostkowe, wirusowe skóry i błon śluzowych, a także choroby zapalne górnych dróg oddechowych.
    B - pojawia się 5-7 lat po zakażeniu. Cięższe i głębsze zmiany skórne i błon śluzowych. Choroby narządów wewnętrznych. Zlokalizowane formy mięsaka Kaloshi. Umiarkowane zaburzenia ogólnego stanu (gorączka, utrata masy ciała). Uszkodzenia obwodowego układu nerwowego.
    B - rozwija się w ciągu 7-10 lat od momentu zakażenia. Uogólnione ciężkie choroby wtórne, które stanowią zagrożenie dla życia pacjentów. Uszkodzenia ośrodkowego układu nerwowego.

  4. Etap końcowy. Uszkodzenie układów i narządów wewnętrznych jest nieodwracalne. Leczenie chorób wtórnych jest nieskuteczne, a pacjenci umierają w ciągu kilku miesięcy. Powyższe etapy mają charakter przeciętny. W niektórych przypadkach następuje szybki przebieg i po 2-3 latach rozwija się stadium terminalne. Choroba terminalna lub stadium, faza  termin medyczny określający chorobę, której sposoby leczenia są nieznane i która we wszystkich przypadkach nieuchronnie prowadzi do śmierci, albo tak zaawansowane stadium danej choroby, że nie można już jej leczyć przyczynowo, a jedynie objawowo.

 

Dokładna diagnoza ma ogromne znaczenie dla badania aspektów epidemiologicznych i opracowywania środków zapobiegawczych w przypadku zakażenia HIV.
Diagnostyka zarówno AIDS, jak i zakażenia wirusem HIV jest stosowana w wybranych krajach świata (diagnostyka AIDS jest trudna i kosztowna) zgodnie z klasyfikacją zaproponowaną przez Centers for Disease Control (CDC).
Rejestracja na AIDS rozpoczęła się wcześniej, ponieważ HIV odkryto później niż wywoływany przez niego AIDS. W krajach rozwijających się stosuje się uproszczone wersje diagnostyki AIDS, z których jedna została zaproponowana przez WHO (1985) i obejmuje:
Główne objawy - zmniejszenie masy ciała o 10% lub więcej; przewlekła biegunka (w ciągu 1 miesiąca); gorączka (ponad 1 miesiąc).
Drobne objawy- uporczywy kaszel (1 miesiąc lub dłużej); uogólnione swędzące zapalenie skóry; nawracające półpasiec; kandydoza jamy ustnej i gardła; Przewlekła postępująca lub rozsiana infekcja opryszczki pospolitej uogólniona limfadenopatia.


 

Zgodnie z tą klasyfikacją u dorosłych rozpoznaje się AIDS, gdy zidentyfikowane są dwa główne i co najmniej jeden mniejszy objaw.
Rozpoznanie zakażenia wirusem HIV (zwłaszcza we wczesnych stadiach) jest trudne, a program diagnostyczny powinien obejmować 3 główne punkty: wywiad; analiza objawów i testy laboratoryjne.
Obecnie powszechną metodą diagnostyczną jest wykrywanie przeciwciał przeciwko HIV w surowicy krwi.

Systemy testowe

Specjalne zestawy do wykrywania markerów zakażenia HIV (oznaczanie przeciwciał przeciwko HIV). Systemy testowe różnią się doborem antygenów HIV (antygeny są otrzymywane metodami rekombinacji z HIV lub syntetyzowane z aminokwasów). Cechą jakościową jest możliwość zarejestrowania maksymalnej liczby „prawdziwie dodatnich” surowic (rzeczywiście zawierających przeciwciała przeciwko HIV - wrażliwość) i minimalnej ilości „fałszywie dodatnich” surowic (dających fałszywą reakcję z diagnostą - swoistość). Należy zauważyć, że fałszywie dodatnie reakcje są wykrywane w prawie wszystkich systemach testowych, ponieważ materiał testowy może zawierać przeciwciała przeciwko antygenom, które są podobne do antygenu HIV.

Metoda testu immunologicznego

Dzięki tej metodzie w większości przypadków wykrywane są przeciwciała przeciwko HIV. Z reguły nie ma znaczących różnic między komercyjnymi systemami testowymi do enzymatycznego testu immunosorbentu. Jednak pod względem czułości i swoistości możliwe są znaczne różnice, dlatego „pozytywne” wyniki w jednym systemie testowym nie powinny być uznawane za „prawdziwie pozytywne”.

Blotting immunologiczny zmodyfikowany metodą Western Blot

Służy do sprawdzania specyficzności wyników wykrywania przeciwciał za pomocą systemów testowych. W tym przypadku enzymatyczna reakcja immunosorbentu jest przeprowadzana z antygenami HIV, które w zależności od masy cząsteczkowej są rozprowadzane metodą immunoforezy na frakcje znajdujące się na powierzchni błony nitrocelulozowej. W rezultacie białka HIV (nośniki determinant antygenowych) znajdują się na powierzchni i mają postać oddzielnych prążków, które pojawiają się podczas enzymatycznego testu immunologicznego.

PCR (reakcja łańcuchowa polimerazy)

Nowoczesna metoda diagnostyczna hiv umożliwiająca identyfikację materiału genowego wirusa HIV. Obecnie istnieje wiele modyfikacji tej metody, ale nie ma danych wskazujących na przewagę w masowym stosowaniu nad wykrywaniem przeciwciał. Do produkcji PCR wymagany jest specjalny sprzęt, oddzielne pomieszczenia, a możliwość uzyskania dużej liczby wyników, zarówno fałszywie dodatnich, jak i fałszywie ujemnych, nie jest wykluczona. Dlatego PCR jest stosowana jako metoda pomocnicza. Nie wyklucza się również możliwości uzyskania odwrotnych wyników podczas badania tego samego materiału klinicznego w różnych laboratoriach.

Leczenie Aids

Obecnie zakażenie wirusem HIV jest chorobą całkowicie kontrolowaną.

Pojawienie się wysoce aktywnych leków przeciwretrowirusowych umożliwiło lekarzom znaczną poprawę jakości życia pacjentów z HIV / AIDS. Według ostatnich badań, oczekiwana długość życia pacjenta HIV otrzymującego terapię antyretrowirusową nie różni się od średniej długości życia w kraju, ale pod jednym ważnym warunkiem: terminowym rozpoczęciem terapii. Dlatego tak ważna jest identyfikacja wirusa HIV, zanim pojawią się pierwsze objawy kliniczne.

Zapobieganie zakażeniu wirusem HIV

Trwają intensywne poszukiwania skutecznej szczepionki przeciwko HIV. Jednak szybka zmienność wirusa utrudnia opracowanie szczepionki do określonej profilaktyki.
Obecnie jedynym skutecznym sposobem zapobiegania rozprzestrzenianiu się zakażenia wirusem HIV jest edukacja populacji (zarówno młodzieży, jak i dorosłych) na temat problemu jakim jest zakażenie hiv.
Jednym z głównych aspektów profilaktyki HIV jest promocja zdrowego stylu życia. Podstawą zdrowego stylu życia jest codzienna aktywność fizyczna, zbilansowane odżywianie, stwardnienie organizmu, dobry wypoczynek, profilaktyka złych nawyków i stresujących warunków.
Drugim kierunkiem działań profilaktycznych jest informowanie młodych ludzi o głównej zasadzie skutecznej profilaktyki zakażenia wirusem HIV, jaką jest przerwanie przenoszenia wirusa, tj. brak w zachowaniu sytuacji związanych z ryzykiem zakażenia wirusem HIV.
HIV przenosi się tylko wtedy, gdy płyny ustrojowe zawierające wirusa (krew, nasienie, wydzielina z pochwy) dostaną się do organizmu zdrowej osoby. Dzieje się tak bardzo często podczas stosunku płciowego.
Bezpieczny seks to relacja między partnerami, gdy nie dochodzi do penetracji i wymiany płynów ustrojowych (groźnych z punktu widzenia zakażenia wirusem HIV) (pieszczoty, całowanie, przytulanie, pieszczoty, masaż itp.).
Seks chroniony to relacja między partnerami, w której podczas penetracji seksualnych stosuje się barierową metodę ochrony - prezerwatywę, która zapewnia 98% ochrony!

Trasa przenoszenia wirusa HIV przez krew jest obecnie wdrażana wśród osób zażywających narkotyki dożylnie w grupie, korzystających z jednej wspólnej strzykawki, igły, pojemnika do przyjmowania narkotyków i filtra. Dlatego jeśli osoba powstrzymuje się od używania narkotyków, jest chroniona przed tą drogą przenoszenia wirusa HIV.

Nie powinniśmy zapominać, że zakażenie wirusem HIV jest możliwe przy następujących manipulacjach: podczas przekłuwania uszu, wykonywania tatuaży, podczas używania cudzych niebezpiecznych maszynek do golenia. Ważnym punktem w zapobieganiu infekcji w tym przypadku jest użycie narzędzi jednorazowych lub wysokiej jakości obróbka, która zapobiega możliwości zakażenia wirusem. Te manipulacje zostaną uznane za bezpieczne, jeśli zostaną przeprowadzone w licencjonowanych salonach.

Zapobieganie innej drodze przenoszenia wirusa HIV - z matki na dziecko - sprowadza się do działań mających na celu zmniejszenie czynników zwiększających ryzyko przeniesienia wirusa z zakażonej matki na dziecko w czasie ciąży, porodu i karmienia piersią. Przede wszystkim jest to leczenie przeciwwirusowe kobiety w ciąży, maksymalne skrócenie czasu porodu, wyznaczenie leczenia przeciwwirusowego noworodka, sztuczne karmienie dziecka.

Choroba HIV pytania i odpowiedzi 

Jak szybko ludzie z HIV zapadają na AIDS?

Ten okres może być inny dla różnych osób. Od zakażenia HIV do AIDS może minąć 10-15 lat, czasem nawet dłużej, czasem krócej.

 

Kiedy uważa się, że dana osoba ma AIDS?

Termin „AIDS” odnosi się do ostatnich stadiów rozwoju zakażenia wirusem HIV.

Bez leczenia u większości osób z HIV objawy AIDS pojawiają się po 8–10 latach.

 

Gdzie znajduje się wirus HIV?

HIV wirus jest obecny w płynach ustrojowych, takich jak krew, nasienie, wydzielina z pochwy i mleko matki.

 

W jaki sposób można przenosić HIV?

HIV przenoszony jest poprzez seks penetrujący (analny lub pochwowy), transfuzję krwi, użycie jednej zanieczyszczonej strzykawki w placówkach służby zdrowia oraz poprzez wstrzyknięcie narkotyków, a także z matki na dziecko w czasie ciąży, porodu i karmienia piersią.

 

Jakie jest ryzyko przeniesienia wirusa HIV poprzez całowanie, w tym całowanie głębokie?

Nie ma ryzyka przeniesienia się podczas całowania ust. Nie potwierdzono możliwości przenoszenia wirusa przez ślinę podczas całowania.

 

Jakie jest ryzyko przeniesienia wirusa HIV w wyniku przekłuwania lub tatuowania ciała ?

Istnieje ryzyko przeniesienia wirusa HIV na zdrowego człowieka w czasie robienia tatuażu lub przekłuwania uszu , jeśli zanieczyszczone narzędzia wirusem hiv ( osoba przed byłą chora ) nie zostaną wysterylizowane lub ponownie użyte. Narzędzia, które zagrażają integralności skóry, należy użyć raz, a następnie wyrzucić lub dokładnie wyczyścić i wysterylizować.

 

Jakie jest ryzyko przeniesienia wirusa HIV z powodu używania maszynki do golenia osoby zakażonej?

Każde skaleczenie nie wysterylizowanym przedmiotem, takim jak żyletka, może przenosić wirusa HIV. Nie zaleca się dzielenia się maszynkami do golenia, chyba że są one sterylizowane po każdym użyciu

 

Czy uprawianie seksu z osobą zarażoną wirusem HIV jest bezpieczne?

Seks z osobą żyjącą z wirusem HIV jest bezpieczny, jeśli wirus tej osoby jest całkowicie stłumiony poprzez leczenie. Seks jest również bezpieczny przy prawidłowym stosowaniu prezerwatyw.

 

Czy HIV można wyleczyć?

HIV nie można całkowicie wyeliminować. Istnieje jednak skuteczna terapia, która, jeśli zostanie rozpoczęta szybko i regularnie, zapewnia osobie zakażonej wirusem HIV jakość i oczekiwaną długość życia porównywalne z jakością i długością życia osób niezainfekowanych.

 

Czy ukąszenia komarów mogą prowadzić do zakażenia wirusem HIV?

HIV nie jest przenoszony przez komary i inne owady żądlące. Nawet jeśli wirus dostanie się do komara lub innego owada wysysającego krew lub żądlącego, nie może rozmnażać się wewnątrz takiego owada. Tak więc owad nie może zarazić się wirusem HIV i nie może przekazać go innej osobie przez ugryzienie.

 

Czy można się zarazić wirusem HIV podczas uprawiania sportu?

Nie ma dowodów przemawiających za przenoszeniem wirusa HIV poprzez ćwiczenia.

 

Czy po wyglądzie osoby możesz stwierdzić, że jest nosicielem wirusa HIV?

Po wyglądzie osoby nie można stwierdzić, że ma ona wirusa HIV. Osoba zarażona wirusem HIV może wyglądać zdrowo i dobrze się czuć, ale nadal może przenosić wirusa na ciebie. Test na obecność wirusa HIV to jedyny sposób, w jaki osoba może dowiedzieć się, czy ma wirusa.

 

Czy można mieć jednocześnie kilka chorób przenoszonych drogą płciową?

Tak, dana osoba może mieć jednocześnie kilka chorób przenoszonych drogą płciową. Każda infekcja wymaga własnego leczenia.

OBJAWY
Obrzęk węzłów chłonnych, Biegunka, Nocne poty, Utrata wagi

Katalog chorób: Choroby zakaźne
Back to Top