Co szukasz ?

Demencja

Aktualizacja: 05/08/2021 - 01:13
Demencja

Demencja starcza otępienie

OPIS CHOROBY

Demencja starcza inna nazwa otępienie starcze to choroba, w której upośledzona jest zdolność poznawcza (zdolność myślenia) pacjenta. Demencja powoduje stopniowe upośledzenie pamięci, zdolności umysłowych, zdolności orientacji w czasie i przestrzeni oraz zdolności rozpoznawania ludzi i przedmiotów. W związku z tym stopniowo maleje również zdolność do wykonywania codziennych czynności i kontaktu z innymi osobami. Pacjent cierpi między innymi na zdezorientowanie, złość, podejrzliwość, a nawet wybuchy agresji. Z biegiem czasu, oprócz upośledzenia funkcji poznawczych, upośledzone są również możliwości fizyczne.

Demencja jest jednym z głównych czynników prowadzących do ograniczonych możliwości dla osób starszych i jest uważana za jedną z najpoważniejszych chorób dla samego pacjenta, jego rodziny i społeczeństwa.

Szacuje się, że około 10% osób w wieku 65 lat i starszych cierpi na demencję. Demencja narasta wraz z wiekiem: wśród osób w wieku 65-74 lata na demencję cierpi około 5% osób, a wśród osób w wieku 85 lat i więcej około 30% osób cierpi na demencję. Bardzo rzadko demencję stwierdza się u osób w wieku poniżej 60 lat.

 

Przyczyny demencji

Demencja jest spowodowana chorobami i stanami, które powodują zwyrodnienie i śmierć komórek mózgowych:

  • Choroba Alzheimera  (która dotyka około 60-70% osób z demencją). Choroba ta charakteryzuje się stopniowym pogarszaniem się stanu pacjenta w ciągu 7-10 lat (patrz etapy rozwoju choroby poniżej). Zwykle objawia się u osób starszych bez wyraźnego powodu. Uważa się, że na jego rozwój wpływa połączenie czynników genetycznych, środowiskowych i stylu życia. Bardzo rzadko objawia się w młodym wieku bez oczywistych predyspozycji genetycznych;

  • Demencja naczyniowa (która dotyka około 20% osób z demencją). W takich przypadkach zaburzenie jest spowodowane zablokowaniem przepływu krwi w naczyniach krwionośnych mózgu. Zablokowanie to może być nagłe, na przykład w przypadku udaru z powodu zakrzepu krwi w mózgu lub krwotoku mózgowego i może również spowodować inne uszkodzenie mózgu (na przykład paraliż); w innych przypadkach, na przykład przy powtarzających się przypadkach zablokowania przepływu krwi w małych naczyniach krwionośnych mózgu, pogorszenie może następować bardziej stopniowo. Możesz zmniejszyć prawdopodobieństwo wystąpienia otępienia naczyniowego, równoważąc czynniki ryzyka, które do niego prowadzą, takie jak nadciśnienie, cukrzyca, nadmiar tłuszczu we krwi i choroby serca.

  • Choroba Picka;

  • Ciężkie zmiany miażdżycowe naczyń szyi i mózgu;

  • Udary krwotoczne i niedokrwienne, a także przejściowe ataki niedokrwienne;

  • Zakrzepica tętnicza;

  • Nadciśnienie tętnicze w ciężkiej postaci;

  • Cukrzyca (wysoki poziom glukozy we krwi powoduje angiopatię - uszkodzenie małych naczyń, a następnie głód tlenu);

  • Ostre i przewlekłe zatrucie (w tym alkoholowe);

  • Neuroinfekcje (zapalenie mózgu, zapalenie opon mózgowych);

  • Urazy głowy (wstrząsy, stłuczenia mózgu);

  • Złośliwe i łagodne guzy mózgu.

Obecność demencji u rodziców lub innych starszych krewnych znacznie zwiększa ryzyko rozwoju patologii. Do czynników predysponujących należy również nadwaga i niewystarczająca praca intelektualna przez całe życie.

 

Etapy demencji

Ze względu na stopniowy charakter choroby zwykle dzieli się jej przebieg na kilka etapów:

  • Łagodna demencja: charakteryzuje się niezależnością pacjenta. Ten etap trwa od dwóch do czterech lat, a objawy pojawiają się jako powszechne oznaki starości: łagodne zaburzenia pamięci (trudności z zapamiętywaniem słów, umieszczanie przedmiotów w niewłaściwym miejscu itp.), Trudności w wykonywaniu złożonych zadań i zmiany nastroju (chaotyczne myśli , skłonność do depresji, agresywność itp.).

  • Umiarkowana demencja: Środkowy etap jest najdłuższy i trwa od dwóch do dziesięciu lat. Charakteryzuje się utratą pamięci krótkotrwałej, utratą wątku rozmowy i trudnościami w podejmowaniu decyzji, zaburzeniami snu, podejrzliwością i majaczeniem, a czasem także halucynacjami i bezcelową fermentacją.

  • Ciężka demencja: ten etap charakteryzuje się znaczną trudnością w utrzymaniu kontaktu. Utrata pamięci jest na tyle znacząca, że ​​pacjenci z trudem rozpoznają członków rodziny, okazują obojętność i całkowicie tracą zdolność do samodzielności. Ten etap trwa od jednego do trzech lat.

Demencja starcza objawy

Główne objawy demencji występują we wszystkich formach i typach choroby. Zawierają:

  • zmniejszona pamięć krótkotrwała;

  • trudności w dostrzeganiu nowych informacji, uczeniu się nowych umiejętności (na przykład praca z komputerem lub smartfonem, nowe technologie);

  • lepkość myślenia: pacjent myśli przez długi czas, potrzebuje więcej czasu na rozwiązanie wszelkich problemów lub pytań;

  • trudności w mówieniu: niewyraźna wymowa, trudności w znajdowaniu słów;

  • zaburzona koordynacja ruchów, zwłaszcza zdolności motoryczne;

  • niepewność, niestabilność chodu;

  • niewłaściwe zachowanie: pacjenci stają się nadmiernie słodcy lub odwrotnie, agresywni;

  • dezorientacja w czasie i przestrzeni.

Różne rodzaje demencji mają swoje własne cechy. Na przykład typ Alzheimera objawia się głównie zaburzeniami psychicznymi i pamięcią, zmianami w myśleniu, niewłaściwym zachowaniem. Naczyniowa postać choroby charakteryzuje się zarówno zaburzeniami intelektualnymi, jak i ruchowymi, a demencja często nabiera charakteru patologii psychiatrycznej i towarzyszą jej halucynacje, majaczenie, bezsenność i depresja.

Diagnoza demencji

Czasami objawy podobne do objawów demencji są spowodowane chorobami, które można leczyć, takimi jak niektóre choroby zakaźne i problemy metaboliczne (takie jak brak równowagi w tarczycy), brak składników odżywczych (takich jak witamina B12), urazy głowy, wynik skutków ubocznych narkotyków, zatruć, w tym zatruć alkoholem i innymi substancjami uzależniającymi itp.

 Jeśli podejrzewasz utratę pamięci lub funkcji poznawczych, skonsultuj się z lekarzem rodzinnym. Jeżeli w opinii lekarza rodzinnego będą ku temu wystarczające podstawy, skieruje pacjenta na diagnozę otępienia, która zostanie przeprowadzona przez lekarza specjalizującego się w geriatrii, neurologii lub psychiatrii. Ważne jest, aby na badanie przyjść z osobą towarzyszącą, która dobrze zna pacjenta.

 

Leczenie demencji starczej zależy od jej rodzaju i stopnia. Głównym zadaniem lekarza jest:

  • normalizacja zachowania pacjenta;

  • poprawa funkcjonowania ośrodkowego układu nerwowego;

  • poprawa jakości życia.

W przypadku łagodnej postaci choroby lekami mogą być:

  • środki uspokajające na nadmierny stres;

  • leki przeciwdepresyjne poprawiające stan emocjonalny i poprawiające pamięć;

  • środki poprawiające aktywność mózgu, poprawiające przewodzenie impulsów nerwowych.

Psychoterapia pomaga spowolnić postęp choroby w pierwszym etapie. Pacjent uczy się specjalnych ćwiczeń do treningu pamięci, logicznego myślenia. Dzięki regularnym ćwiczeniom pacjenci lepiej przystosowują się do życia codziennego, a proces degradacji ulega spowolnieniu.

Średni stopień demencji wymaga przepisywania leków chroniących komórki nerwowe, a także środków na przywrócenie pamięci i myślenia. Symptomatycznie można stosować leki nasenne lub uspokajające.

W przypadku ciężkiej demencji stosuje się silne leki stymulujące aktywność mózgu. Są przyjmowane stale i pozwalają pacjentowi zachować stosunkowo czystą świadomość tak długo, jak to możliwe. Przy agresywnym zachowaniu przepisywane są halucynacje, leki przeciwpsychotyczne.

Dobór leków wspierających osobę z demencją to złożone zadanie, wymagające stałej komunikacji między lekarzem, pacjentem i jego rodziną.

 

Opieka nad osobą z ciężką demencją jest prawdziwym wyzwaniem dla opiekuna. Zachowanie i samopoczucie pacjenta zależy od zachowania otaczających go osób, dlatego ważne jest, aby poświęcać odpowiednią ilość czasu opiece. Aby utrzymać względnie stabilny stan pacjenta, zaleca się:

  • organizować jasną, zrozumiałą i stabilną codzienną rutynę;

  • maksymalnie zaangażować osobę w życie rodzinne, komunikację;

  • nieustannie stymuluj myślenie u chorego: rozwiązuj krzyżówki, graj w szachy, czytaj i omawiaj to, co czytasz;

  • dawać drobne sprawy w domu, aby pacjent czuł się ważny i pożyteczny;

  • unikaj konfliktów, przemocy, zastraszania i nadopiekuńczości.

 

Eksperci uważają, że około połowa przypadków demencji na świecie jest związana ze znanymi czynnikami ryzyka związanymi ze stylem życia, w szczególności z paleniem, brakiem aktywności fizycznej, niezdrową dietą, otyłością, cukrzycą, nadciśnieniem i piciem napojów alkoholowych .
Oczekuje się, że uniknięcie tych czynników ryzyka znacznie zmniejszy liczbę osób, u których choroba rozwinie się w przyszłości.

Co możesz zrobić, aby zmniejszyć swoje szanse na rozwój demencji w przyszłości?

  • regularnie angażować się w aktywność fizyczną;

  • twoje menu powinno być bogate w owoce, warzywa i ryby;

  • utrzymać zdrową wagę i zapobiegać otyłości;

  • rzucić palenie tytoniu;

  • unikaj napojów alkoholowych;

  • ustabilizować nadciśnienie (jeśli pacjent cierpi na nadciśnienie);

  • ustabilizować cukrzycę (jeśli pacjent cierpi na cukrzycę).

Katalog chorób: Choroby układu nerwowego
Back to Top