Choroba wibracyjna to choroba zawodowa spowodowana długotrwałym narażeniem na wibracje, drgania przemysłowe. Do grupy ryzyka należą osoby, których praca związana jest z drganiami: wiertacze, polerki, szlifierki, motorniczy tramwajów itp. Na tempo rozwoju choroby ma wpływ nie tylko częstotliwość drgań (najbardziej niebezpieczna to 16-200 Hz), ale także drugorzędne warunki pracy: pozycja wymuszona, hipotermia, hałas i zapylenie miejsca pracy.
Zespół wibracyjny główną przyczyną choroby są wibracje miejscowe lub ogólne, które występują podczas pracy narzędziem zmechanizowanym lub transportem. Znaczącą rolę przypisuje się dodatkowym czynnikom wytwórczym, które w połączeniu z drganiami przyspieszają rozwój choroby wibracyjnej:
-
Niska temperatura,
-
Hałas,
-
Regularnie powtarzane ruchy,
-
Wymuszona pozycja ciała
-
Duże statyczne obciążenie mięśni obręczy barkowej itp.
Bardziej niż inni na zachorowanie narażeni są pracownicy przemysłu wydobywczego, budowlanego, lotniczego, metalurgicznego, maszynowego i stoczniowego.
Wśród zawodów najbardziej narażonych na wibracje:
-
Kierowcy samochodów,
-
Walców drogowych,
-
Kierowców koparek, spycharek, ładowarek,
-
Górnicy,
Od wpływu wibracji cierpią przede wszystkim zakończenia nerwowe znajdujące się w skórze dłoni, na podeszwach stóp.