Stan wegetatywny

Stan wegetatywny
Choroba

 

Stan wegetatywny rozwija się, gdy funkcjonowanie półkul mózgowych jest zaburzone przy zachowaniu funkcji podwzgórza i tułowia. Pacjent ma rażące zaburzenie czynności nerwowej, w którym całkowicie traci kontakt z otoczeniem, jest pozbawiony możliwości myślenia, mówienia i wykonywania jakichkolwiek świadomych czynności. W takim przypadku bezwarunkowe odruchy mogą być zachowane w obecności nienaruszonych obszarów w mózgu. Stan wegetatywny może być nieodwracalny lub uleczalny, w zależności od przyczyny

Termin stan wegetatywny ten został wprowadzony w 1972 r. Nasilenie stanu wegetatywnego ocenia się na specjalnej skali, ale nie ma dokładnych metod, które mogłyby określić rokowanie dla pacjenta. W niektórych przypadkach możliwe jest częściowe wznowienie przewodnictwa nerwowego, po którym stopniowo przywracane są funkcje kory mózgowej. Jeśli jednak tkanki zostaną uszkodzone w wyniku urazu, rokowanie jest złe.

Znakiem rozpoznawczym jest brak reakcji na sygnały środowiskowe. Jednak taki stan nie daje podstaw do sądzenia, że ​​pacjent nie odbiera tych bodźców. Możliwe jest przewidzenie przyszłości pacjenta tylko na podstawie danych z dodatkowych badań, a także po monitorowanie dynamiki. Jeśli taki stan trwa dłużej niż 1 miesiąc, uznaje się go za stabilny, co jednak nie daje podstaw do wykluczenia możliwości pozytywnego rozstrzygnięcia.

Główną przyczyną stanu wegetatywnego jest naruszenie przewodnictwa (dezintegracji) między korą mózgową a półkulami mózgowymi. Może to być wynikiem różnych czynników i jest powikłaniem urazu, zatrucia lub innych chorób. Najczęściej schorzenie jest nabyte, dlatego nie zależy od wieku i płci pacjentów. W sumie istnieją 3 główne grupy czynników etiologicznych, które mogą wywołać rozwój stanu wegetatywnego.

  • Pierwsza grupa obejmuje mechaniczne uszkodzenia mózgu. Urazowe urazy mózgu lub siniaki, w wyniku, których rozwija się śpiączka, w 50% przypadków są przyczyną stanu wegetatywnego.

  • Druga grupa jest organiczna. Przewodnictwo nerwowe może być zaburzone z powodu guzów wolumetrycznych lub krwiaków, a także procesów zapalnych w mózgu. Wśród tych ostatnich (zapalenie opon mózgowych, zapalenie mózgu) wyróżnia się zakaźne i niezakaźne.

  • Trzecia grupa obejmuje zaburzenia metaboliczne. Należą do nich różne zatrucia i niedotlenienie - stany, w których zakłócone jest normalne ukrwienie i odżywianie tkanek nerwowych. Choroba niedokrwienna serca, zatrucia truciznami i lekami, zaburzenia metaboliczne (mocznica, niewydolność wątroby powikłana śpiączką wątrobową, cukrzyca) - wszystkie te choroby mogą wpływać na procesy przewodzenia nerwów w mózgu.

Bezpośrednio po urazie, jak również w obecności któregokolwiek z czynników etiologicznych, dochodzi do zaburzenia relacji między korą mózgową a strukturami podkorowymi. Stanem tym nazywamy śpiączkę, gdy pacjent nie reaguje na bodźce, jest pozbawiony wszelkich możliwych odruchów, a jego czynności życiowe są wspomagane sztucznie. Wyjście ze śpiączki jest możliwe dzięki zwiększeniu obciążenia pozostałych styków neuronalnych, przywróceniu przewodnictwa w uszkodzonych komórkach i utworzeniu nowych ścieżek. W pewnym momencie pacjent otwiera oczy, niektóre odruchy warunkowe wracają do niego. Jeśli proces wyjście ze śpiączki zatrzymuje się na tym etapie, możemy mówić o stanie wegetatywnym. Dalsze rokowanie zależy od wielu czynników, w tym od rozległości i lokalizacji uszkodzeń.

 

Stan wegetatywny objawy

Pacjenci w stanie wegetatywnym zachowują wszystkie funkcje życiowe. Mają naprzemienne okresy snu i czuwania, podczas których oczy pozostają otwarte. Zachowana jest również zdolność żucia i połykania, wykonywania nieświadomych ruchów w odpowiedzi na bodźce bólowe lub temperaturowe. Również pacjenci mogą odtwarzać poszczególne dźwięki, ale nie są one sygnałem obecności reakcji na otoczenie.

Charakterystyczny obraz kliniczny stanu wegetatywnego obejmuje następujące objawy:

  • Brak kontaktu z otoczeniem, świadoma reakcja na bodźce;

  • Można zaobserwować ruchy gałek ocznych, ale należy je odróżnić od świadomego kontaktu wzrokowego;

  • Zachowanie odruchów bezwarunkowych: żucia, połykania, chwytania, skurczu mięśni w odpowiedzi na bodźce bólowe;

  • Charakteryzuje się nietrzymaniem moczu i stolca.

Czas trwania stanu wegetatywnego może wynosić od kilku dni lub tygodni do kilkudziesięciu lat, w zależności od charakteru uszkodzenia kory mózgowej. Jeśli stan wegetatywny trwa dłużej niż 1 miesiąc, możemy mówić o uporczywym stanie wegetatywnym, powyżej 3 miesięcy o nieurazowym stanie wegetatywnym, powyżej 1 roku - o traumatycznym stanie wegetatywnym. W dwóch ostatnich przypadkach stan wegetatywny jest uważany za trwały.

W niektórych przypadkach następuje stopniowe przywrócenie wyższej aktywności nerwowej. Można to sprawdzić, określając odpowiedź na proste żądania. Chory jest proszony o ściśnięcie palców lub wykonanie dowolnej prostej czynności. Również w okresie rekonwalescencji następuje fiksacja wzroku na przedmiotach i śledzenie poruszających się obiektów.

 

Stan wegetatywny rozpoznanie

Neurolog zajmuje się diagnozą leczeniem stanu wegetatywnego. Stan wegetatywny można wiarygodnie zdiagnozować według następujących kryteriów: brak świadomej reakcji na bodźce zewnętrzne, zachowanie okresów snu i czuwania, obecność odruchów bezwarunkowych. Dodatkowe dane można uzyskać na podstawie badań instrumentalnych i laboratoryjnych, do których należą:

  • Elektroencefalografia jest jedną z pierwszych metod diagnostycznych stosowanych w przypadku jakichkolwiek naruszeń funkcjonowania mózgu;

  • Technika potencjałów wywołanych badanie reakcji układu nerwowego w odpowiedzi na sztuczne bodźce świetlne i dźwiękowe;

  • MRI mózgu to procedura informacyjna, podczas której można uzyskać trójwymiarowy obraz struktur narządu i wykryć choroby organiczne (powiększone komory, obszary zapalenia, nowotwory);

  • Badanie ultrasonograficzne krążenia krwi w naczyniach wewnątrzczaszkowych;

  • Badanie PET (pozytonowa tomografia emisyjna) mózgu wskazuje na znaczny spadek intensywności procesów metabolicznych w korze mózgowej.

 

Stan wegetatywny leczenie

Metody terapeutyczne leczenia obejmuje:

  • Stymulacja odzyskiwania przytomności. Oznacza farmakoterapię i regularną ekspozycję sensoryczną. Stosuje się bodźce wzrokowe, słuchowe, węchowe, bólowe, dotykowe ze stopniowym wydłużaniem czasu stymulacji. Metoda ma na celu wyeliminowanie głodu sensorycznego, który uniemożliwia wyjście ze stanu świadomości wegetatywnej. Poszukiwania skutecznych metod aktywacji reintegracji mózgowej trwają. Japońscy i francuscy lekarze prowadzą badania w kierunku elektrycznej stymulacji pnia mózgu. Ujawniono pozytywne działanie amfetamin.

  • Zapobieganie i leczenie powikłań. Właściwe użycie cewników, terminowa zmiana pieluch, zmiana pozycji pacjenta, wysiadanie pacjenta za pomocą systemów ortopedycznych może uniknąć dodania wtórnej infekcji. Masaż , ruchy bierne, lekowa korekcja napięcia mięśniowego są niezbędne do zwalczania przykurczów. Rozwój tego ostatniego jest eliminowany przez tendotomię.

  • Sztuczne odżywianie. Powinna zapewniać odpowiednią podaż kalorii, białka, pierwiastków śladowych, witamin. Preferowane jest żywienie przez gastrostomię . Karmienie przez zgłębnik może być komplikowane przez aspirację, owrzodzenia błony śluzowej, refluks żołądkowo-przełykowy.

  • Optymalna pielęgnacja. Obejmuje mycie zębów, regularną zmianę bielizny, kontrolowanie postawy pacjenta, utrzymywanie odpowiedniego nawilżenia skóry.

Leczenie odbywa się przy zaangażowaniu i szkoleniu zasad opieki nad bliskimi pacjenta. Utrzymujący się stan wegetatywny jest wskazaniem do zastosowania metod stymulacji OUN. Przy stałym kursie głównym zadaniem środków terapeutycznych jest zapobieganie powikłaniom.

 

Rokowanie stanu wegetatywnego

Rokowanie zależy od wielu czynników, w tym od wieku pacjenta. Młodzi ludzie doświadczą szybszej regeneracji przewodnictwa nerwowego niż osoby starsze, w takich samych warunkach. Jeśli dana osoba spędza mniej niż 3 miesiące w stanie wegetatywnym, szanse na ponowne połączenie z otoczeniem są znacznie większe. Nie będzie jednak możliwe pełne wyleczenie – w większości przypadków przebyty stan wegetatywny staje się przyczyną ciężkiego kalectwa. Jeśli stan wegetatywny trwa przez sześć miesięcy lub dłużej, prawdopodobieństwo wznowienia połączeń neuronowych stopniowo maleje. W tym przypadku leczenie nie ma na celu rehabilitacji, ale zapobieganie następującym powikłaniom:

  • Odleżyny;

  • Przykurcze mięśni;

  • Zakrzepica w pozycji leżącej krew staje się gęstsza, w wyniku, czego wzrasta ryzyko powstawania zakrzepów.

 

Katalog chorób

Dziękujemy za przeczytanie artykułu lub obejrzenie zdjęć. Jesteśmy grupą entuzjastów medycyny, która pisze artykuły, by dzielić się wiedzą i najnowszymi odkryciami w dziedzinie opieki zdrowotnej. Naszym celem jest edukowanie i informowanie zarówno specjalistów jak i szeroką grupę czytelników.

Choroby informacje opisy zdjęcia =>> www.twojachoroba.pl