Depresja endogenna objawy leczenie

Choroba

Kiedy przy pełnym samopoczuciu w życiu człowiek cierpi na melancholię i obniżony nastrój przez tygodnie lub miesiące, może to być przejawem depresji endogennej. To zaburzenie psychiczne, które ma podłoże fizjologiczne. Do rozwoju tej choroby nie jest potrzebny stres ani kłopoty życiowe. Często pojawia się nieoczekiwanie, gdy życie toczy się pełną parą i nie ma specjalnych problemów.

Depresja jest zaburzeniem afektywnym charakteryzującym się długotrwałym utrzymującym się obniżonym nastrojem, powolnym ruchem i negatywnym myśleniem. Zaburzenie depresyjne to niebezpieczna choroba, której rozwoju nie można powstrzymać bez pomocy profesjonalisty.

Zasadniczo szczyty choroby występują w okresie dojrzewania lub drugiej części życia. Zaburzenie to objawia się różnie w zależności od płci, wieku, statusu społecznego, sytuacji w mieście/kraju. Kobiety cierpią na depresję średnio dwa razy częściej niż mężczyźni. Depresja odnosi się do tych rodzajów zaburzeń, które nie tylko znacznie postępują i zabijają człowieka od środka, ale także komplikują rozwój innych chorób somatycznych i zaburzeń psychicznych.

Pomimo podobieństwa objawów i objawów klinicznych różnych postaci tego zaburzenia, istnieją trzy niezależne typy depresji, z których każdy wymaga specjalnego podejścia do leczenia.

W zależności od przyczyny depresji dzieli się je na:

Somatogenny;
Psychogenny;
Endogenny.

Depresja somatogenna

Somatogenna postać depresji (od łacińskiego soma, somatos - „ciało”) nazywana jest również objawową, ponieważ opiera się na innej chorobie. Jest to albo choroba mózgu - guz, udar, urazowe uszkodzenie mózgu; lub ciężkie choroby somatyczne - cukrzyca, choroba wieńcowa, astma oskrzelowa.

W przypadku tego typu depresji leczenie jest skierowane na chorobę podstawową, która stała się przyczyną zaburzenia psychicznego. Pacjenci z depresją somatogenną są obserwowani przez neurologów, internistów i onkologów. Psychiatrzy i psychoterapeuci odgrywają rolę wspierającą.

Psychiatrzy i psychoterapeuci często zwracają uwagę na psychogenne i endogenne typy depresji.

Depresja psychogenna

Najczęstszym typem depresji jest psychogenna forma. Jest również nazywany egzogennym (z greckiego exo - „zewnętrzny, zewnętrzny” i genów - „wygenerowany”) lub reaktywnym. Depresja psychogenna to reakcja ludzkiej psychiki na silne negatywne czynniki zewnętrzne lub zdarzenia. Są to trudne sytuacje życiowe i przewlekły stres, poważna choroba lub śmierć bliskiej osoby, nagłe naruszenie zwykłego stylu życia, gwałtowne pogorszenie się dobrobytu materialnego.

Depresja endogenna

Depresja endogenna to rodzaj depresji, który pojawia się w około 5-7% wszystkich przypadków depresji. Przyczyny jego wystąpienia nie zostały jeszcze dokładnie opisane. Większość naukowców zgadza się, co do wiodącej roli predyspozycji genetycznych, czyli dziedziczenia złych genów. Geny te są odpowiedzialne za zwiększoną podatność emocjonalną człowieka na wszelkie, nawet niewielkie czynniki stresowe.

Jeśli więc weźmiemy pod uwagę dwa główne typy depresji, to różnice między depresją psychogenną a depresją endogenną są przyczyną ich rozwoju. W zależności od przyczyny depresji powstają wszystkie inne, bardziej specyficzne różnice.

Objawy depresji psychogennej, endogennej

Typowymi przejawami każdego rodzaju depresji jest tzw. triada depresyjna:

Właściwie depresja - zły nastrój;
Upośledzenie umysłowe - letarg, bierność, powściągliwość, brak emocji, utrata apetytu, brak inicjatywy. Wszystkie myśli krążą wokół tych samych obaw i dlatego pacjentom trudno jest skupić się na czymś nowym;
Opóźnienie motoryczne - powolność, pacjenci długo pozostają w jednej pozycji (częściej leżą), odpowiadają na pytania po przerwie, mówią powoli.

W depresji psychogennej opóźnienie umysłowe i ruchowe jest mniej wyraźne niż w depresji endogennej. Dlatego trudno dostrzec u niej klasyczną triadę depresyjną.

Główne cechy, które pozwalają podejrzewać reaktywną (psychogenną) formę depresji to:

Wyraźny związek czasowy i przyczynowy z poważnym wydarzeniem traumatycznym. Pierwsze objawy mogą pojawić się zarówno bezpośrednio po stresującym wydarzeniu, jak i po pewnym czasie (po kilku tygodniach lub miesiącach);
Zaostrzenia związane są z powtarzaniem się sytuacji związanych z psychotraumą - pogorszeniem samopoczucia w określonym otoczeniu, w związku z określoną datą lub osobą;
Gorsze samopoczucie wieczorem;
Kiedy kończy się działanie czynnika psychotraumatycznego – osoba wychodzi z sytuacji stresowej lub zmienia do niej swoje nastawienie za pomocą psychoterapii, objawy depresji ustępują.

Czasami depresje psychogenne występują bez przyczyny zewnętrznej, co upodabnia je do depresji endogennej. W takich przypadkach powód był niezauważalny dla innych i polegał na wewnętrznych przeżyciach osoby, które nagromadziły się pod wpływem czynników zewnętrznych. Aby zrozumieć, jaka była prawdziwa przyczyna depresji, i tylko doświadczony specjalista może przepisać leczenie.

Depresja endogenna objawia się klasyczną triadą depresyjną. Główną różnicą w stosunku do zaburzeń psychogennych jest brak wcześniejszej psychotraumy.

Pierwsze objawy depresji endogennej mogą pojawić się zarówno w okresie dojrzewania, jak i za 40-50 lat. Złożoność diagnozy polega na tym, że w zależności od wieku zachorowania i nasilenia zaburzeń neuropsychiatrycznych objawy są bardzo różne. Żaden z objawów triady depresyjnej nie jest obowiązkowy, chociaż doświadczony klinicysta podejrzewa depresję na podstawie wyglądu, wzorców myślowych i zachowania pacjenta.

Diagnoza depresji endogennej

Psychiatra lub psychoterapeuta będzie w stanie ustalić, czy rzeczywiście cierpisz na depresję, jaki to rodzaj, czy masz inne (pokrewne) zaburzenia i obciążające dziedziczność, na podstawie, których postawi trafną diagnozę.

Diagnozę ustala lekarz na podstawie kryteriów diagnostycznych zaburzenia depresyjnego, więc diagnoza depresji przez psychiatrę jest złożona.

Podczas rozmowy lekarz zbierze anamnezę, przeanalizuje dziedziczność, wyjaśni objawy oraz określi czas trwania i nasilenie zaburzenia. Jeśli pacjent jest w ciężkim stanie, konsultacja wymaga obecności bliskiego krewnego, który może udzielić mu tych informacji. Ponadto lekarz będzie obserwował reakcje behawioralne i emocjonalne w celu ustalenia trafnej diagnozy.

Przed lub po rozmowie osoba zostanie poproszona o wypełnienie kwestionariuszy opracowanych według standardowych metod oceny depresji, których wyniki określą nasilenie i utrzymywanie się objawów depresyjnych oraz ryzyko samobójstwa.

Konieczna jest również konsultacja z terapeutą, neurologiem i endokrynologiem, ponieważ. Będzie w stanie zidentyfikować choroby i zaburzenia, które mogą nasilać depresję endogenną, i podać zalecenia dotyczące ich leczenia: pacjent może potrzebować pełnej morfologii krwi, rezonansu magnetycznego mózgu, szeregu badań hormonalnych, USG tarczycy, itp.

Tylko kompleksowa diagnoza pozwoli postawić trafną diagnozę i zidentyfikować czynniki, które faktycznie leżą u podstaw depresji oraz opracować indywidualny plan leczenia.

Depresja endogenna leczenie

Leczenie pacjenta z objawami zaburzenia depresyjnego to trudne zadanie. Takim osobom zaleca się kompleksowe leczenie, które obejmuje przyjmowanie leków i konsultacje psychoterapeutów. Poprawę obserwuje się po 7-30 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Leki przeciwdepresyjne przepisywane przez lekarzy przywracają procesy biochemiczne w mózgu. Dzięki temu produkcja neuroprzekaźników zostaje znormalizowana.
Psychoterapia jest ważnym elementem leczenia zaburzeń endogennych. Leki tylko łagodzą objawy. Ale znalezienie prawdziwych przyczyn, które powodują wewnętrzne zmiany w psychice, jest możliwe tylko podczas pracy ze specjalistą. Podczas psychoterapii pacjent uczy się odporności na stres, przywraca swoją emocjonalność.
Stosowana jest fototerapia – sesje zabiegowe światłem, które dokładnie powtarza właściwości promieniowania słonecznego, które stymuluje produkcję serotoniny i endorfin. Inną metodą zmiany aktywności mediatorów jest deprywacja snu - celowe tworzenie sytuacji stresowej, która prowokuje wzmożoną syntezę katecholamin i przywrócenie napięcia emocjonalnego.

Depresja endogenna zapobieganie rokowanie

Depresja endogenna dobrze nadaje się do leczenia lekami, dlatego przy odpowiednim długotrwałym leczeniu i regularnym zapobieganiu nawrotom rokowanie jest korzystne. Zapobieganie pierwotnemu rozwojowi choroby jest raczej trudne ze względu na dziedziczną predyspozycję.

Osoba, która kiedyś doświadczyła depresji endogennej, w około 50% przypadków ponownie doświadcza zaburzenia psychicznego. Aby nie zachorować ponownie, lekarze zalecają przestrzeganie tych zaleceń.

Prowadzić aktywny tryb życia. Siedzący tryb życia, brak kontaktów towarzyskich zwiększają szanse na nawrót depresji.
Ważne jest, aby dostosować czas snu i czuwania. Całonocny odpoczynek łagodzi zmęczenie i wspomaga równowagę hormonalną.
Aby stłumić depresję, musisz pokazać swoje uczucia. Nie powinieneś tłumić emocji, angażować się w samodzielne ukrywanie.
Więcej zabawy i uśmiechu. Udowodniono, że im częściej człowiek się uśmiecha, tym staje się szczęśliwszy. Niech to będzie nieszczery uśmiech, ale podświadomie organizm uwalnia hormon szczęścia, który tłumi depresyjne nastroje.
Nie możesz się winić. Ponieważ jednym z głównych objawów depresji endogennej jest uznanie nieuchronności kary za nawet najmniejszy błąd, w profilaktyce depresji ważne jest przezwyciężenie tendencji do obwiniania się za każdy błąd.
Wyjdź z mediów społecznościowych. Im mniej czasu spędza się przy komputerze, tym większe szanse na zapobieganie rozwojowi stanów depresyjnych. Szczególnie ważne jest przezwyciężenie uzależnienia nastolatków od sieci społecznościowych, w których aktywnie promowane są grupy „samobójcze”.
Porzuć alkohol, narkotyki. Złego nastroju nie da się zagłuszyć psychostymulantami. Może to prowadzić nie tylko do zaburzeń psychicznych, ale także do powstania uzależnienia od alkoholu lub narkotyków, co będzie wymagało dodatkowego leczenia w szpitalu.

Katalog chorób

Choroby i zaburzenia psychiczne

Depresja endogenna objawy leczenie

Depresja jest zaburzeniem afektywnym charakteryzującym się długotrwałym utrzymującym się obniżonym nastrojem, powolnym ruchem i negatywnym myśleniem. Zaburzenie depresyjne to niebezpieczna choroba, której rozwoju nie można powstrzymać bez pomocy profesjonalisty.

Pomimo podobieństwa objawów i objawów klinicznych różnych postaci tego zaburzenia, istnieją trzy niezależne typy depresji, z których każdy wymaga specjalnego podejścia do leczenia.

W zależności od przyczyny depresji dzieli się je na:

Somatogenny;

Psychogenny;

Endogenny.

Depresja somatogenna

W przypadku tego typu depresji leczenie jest skierowane na chorobę podstawową, która stała się przyczyną zaburzenia psychicznego. Pacjenci z depresją somatogenną są obserwowani przez neurologów, internistów i onkologów. Psychiatrzy i psychoterapeuci odgrywają rolę wspierającą.

Psychiatrzy i psychoterapeuci często zwracają uwagę na psychogenne i endogenne typy depresji.

Depresja psychogenna

Depresja endogenna

Jeśli więc weźmiemy pod uwagę dwa główne typy depresji, to różnice między depresją psychogenną a depresją endogenną są przyczyną ich rozwoju. W zależności od przyczyny depresji powstają wszystkie inne, bardziej specyficzne różnice.

Objawy depresji psychogennej, endogennej

Typowymi przejawami każdego rodzaju depresji jest tzw. triada depresyjna:

Właściwie depresja - zły nastrój;

Upośledzenie umysłowe - letarg, bierność, powściągliwość, brak emocji, utrata apetytu, brak inicjatywy. Wszystkie myśli krążą wokół tych samych obaw i dlatego pacjentom trudno jest skupić się na czymś nowym;

Opóźnienie motoryczne - powolność, pacjenci długo pozostają w jednej pozycji (częściej leżą), odpowiadają na pytania po przerwie, mówią powoli.

W depresji psychogennej opóźnienie umysłowe i ruchowe jest mniej wyraźne niż w depresji endogennej. Dlatego trudno dostrzec u niej klasyczną triadę depresyjną.

Główne cechy, które pozwalają podejrzewać reaktywną (psychogenną) formę depresji to:

Wyraźny związek czasowy i przyczynowy z poważnym wydarzeniem traumatycznym. Pierwsze objawy mogą pojawić się zarówno bezpośrednio po stresującym wydarzeniu, jak i po pewnym czasie (po kilku tygodniach lub miesiącach);

Zaostrzenia związane są z powtarzaniem się sytuacji związanych z psychotraumą - pogorszeniem samopoczucia w określonym otoczeniu, w związku z określoną datą lub osobą;

Gorsze samopoczucie wieczorem;

Kiedy kończy się działanie czynnika psychotraumatycznego – osoba wychodzi z sytuacji stresowej lub zmienia do niej swoje nastawienie za pomocą psychoterapii, objawy depresji ustępują.

Depresja endogenna objawia się klasyczną triadą depresyjną. Główną różnicą w stosunku do zaburzeń psychogennych jest brak wcześniejszej psychotraumy.

Diagnoza depresji endogennej

Psychiatra lub psychoterapeuta będzie w stanie ustalić, czy rzeczywiście cierpisz na depresję, jaki to rodzaj, czy masz inne (pokrewne) zaburzenia i obciążające dziedziczność, na podstawie, których postawi trafną diagnozę.

Diagnozę ustala lekarz na podstawie kryteriów diagnostycznych zaburzenia depresyjnego, więc diagnoza depresji przez psychiatrę jest złożona.

Przed lub po rozmowie osoba zostanie poproszona o wypełnienie kwestionariuszy opracowanych według standardowych metod oceny depresji, których wyniki określą nasilenie i utrzymywanie się objawów depresyjnych oraz ryzyko samobójstwa.

Tylko kompleksowa diagnoza pozwoli postawić trafną diagnozę i zidentyfikować czynniki, które faktycznie leżą u podstaw depresji oraz opracować indywidualny plan leczenia.

Depresja endogenna leczenie

Leczenie pacjenta z objawami zaburzenia depresyjnego to trudne zadanie. Takim osobom zaleca się kompleksowe leczenie, które obejmuje przyjmowanie leków i konsultacje psychoterapeutów. Poprawę obserwuje się po 7-30 dniach od rozpoczęcia leczenia.

Leki przeciwdepresyjne przepisywane przez lekarzy przywracają procesy biochemiczne w mózgu. Dzięki temu produkcja neuroprzekaźników zostaje znormalizowana.

Depresja endogenna zapobieganie rokowanie

Depresja endogenna dobrze nadaje się do leczenia lekami, dlatego przy odpowiednim długotrwałym leczeniu i regularnym zapobieganiu nawrotom rokowanie jest korzystne. Zapobieganie pierwotnemu rozwojowi choroby jest raczej trudne ze względu na dziedziczną predyspozycję.

Osoba, która kiedyś doświadczyła depresji endogennej, w około 50% przypadków ponownie doświadcza zaburzenia psychicznego. Aby nie zachorować ponownie, lekarze zalecają przestrzeganie tych zaleceń.

Prowadzić aktywny tryb życia. Siedzący tryb życia, brak kontaktów towarzyskich zwiększają szanse na nawrót depresji.

Ważne jest, aby dostosować czas snu i czuwania. Całonocny odpoczynek łagodzi zmęczenie i wspomaga równowagę hormonalną.

Aby stłumić depresję, musisz pokazać swoje uczucia. Nie powinieneś tłumić emocji, angażować się w samodzielne ukrywanie.

Więcej zabawy i uśmiechu. Udowodniono, że im częściej człowiek się uśmiecha, tym staje się szczęśliwszy. Niech to będzie nieszczery uśmiech, ale podświadomie organizm uwalnia hormon szczęścia, który tłumi depresyjne nastroje.

Nie możesz się winić. Ponieważ jednym z głównych objawów depresji endogennej jest uznanie nieuchronności kary za nawet najmniejszy błąd, w profilaktyce depresji ważne jest przezwyciężenie tendencji do obwiniania się za każdy błąd.

Porzuć alkohol, narkotyki. Złego nastroju nie da się zagłuszyć psychostymulantami. Może to prowadzić nie tylko do zaburzeń psychicznych, ale także do powstania uzależnienia od alkoholu lub narkotyków, co będzie wymagało dodatkowego leczenia w szpitalu.

Zobacz zdjęcia chorób występujących na