Chroniczne zapalenie jelit objawy leczenie

Chroniczne zapalenie jelit
Choroba

 

Chroniczne zapalenie jelit jest najczęściej wynikiem nieprawidłowego leczenia ostrego zapalenia jelit. Chroniczne zapalenie jelit trwa długo i charakteryzuje się okresami zaostrzeń i remisji. W przypadku chronicznego zapalenia jelit dotknięta jest nie tylko błona śluzowa, ale również podśluzówka jelita. Chroniczne zapalenie jelit prowadzi do trwałych zaburzeń funkcjonowania jelit i poważnych problemów trawiennych.

Choroby z tej kategorii można również podzielić na kilka grup w zależności od przyczyn:

  • Bakteryjne - powstają pod wpływem działania bakterii, dzielą się na swoiste (związane z działaniem bakterii wywołujących infekcje jelitowe) i nieswoiste (rozwijają się po stłumieniu infekcji bakteryjnych).

  • Pasożytnicze - te choroby są wynikiem zasiedlenia jelit przez niebakteryjne pasożyty, takie jak robaki, ameby czy rzęsistki.

  • Mechaniczne - powstają w wyniku częstych i długotrwałych zaparć.

  • Toksyczne - enterokolity wywołane przez toksyczne substancje różnego rodzaju (leki, żrące chemikalia, trucizny).

  • Żywieniowe - rozwijają się, jako konsekwencja nieprawidłowego odżywiania.

  • Wtórne - są powikłaniami innych chorób układu pokarmowego.

 

Chroniczne zapalenie jelit przyczyny

Główne przyczyny:

  • Infekcje jelitowe (tyfus, czerwonka, salmonelloza, zakażenie pałeczką okrężnicy i wiele innych);

  • Inwazje pasożytnicze wywołane przez robaki, ameby, balantidium;

  • Zaburzenia mikroflory jelitowej (dysbioza);

  • Działanie egzogennych toksyn;

  • Alergie pokarmowe i lekowe;

  • Nabyte lub wrodzone choroby żołądka, wątroby, trzustki;

  • Awitaminozy, niedobory żywieniowe;

  • Zaburzenia odporności i procesy metaboliczne.

Podstawą patogenezy choroby jest proces zapalny, który w ostrej formie ogranicza się do błony śluzowej. W wyniku tego zaburzone są wszystkie funkcje przewodu pokarmowego: praca enzymów błonowych odpowiedzialnych za trawienie składników odżywczych, procesy wchłaniania składników odżywczych i płynów, wydalanie endogennych metabolitów i toksyn. Stan ten zawsze wiąże się z zaburzeniami stolca, głównie w postaci biegunki.

Przewlekła postać choroby charakteryzuje się głębszymi zmianami w ścianie jelita, które rozwijają się stopniowo. Przebiega z okresami zaostrzeń, które mają objawy podobne do ostrego procesu, oraz remisjami, podczas których pacjent czuje się zadowalająco.

Ponadto na rozwój zapalenia jelit wpływają takie czynniki, jak:

  • Pośpieszne jedzenie;

  • Wady jamy ustnej

  • Przyspieszone wydalanie treści żołądkowej i utrata właściwości bakteriobójczych soku żołądkowego w przypadku niewydolności wydzielniczej (wnikanie do jelita cienkiego pokarmu, który nie został zneutralizowany z bakterii);

  • Wydzielnicza niewydolność trzustki;

  • Choroby wątroby i dróg żółciowych.

Często obserwuje się zapalenie jelit po oparzeniach skóry.

Jak pokazują statystyki, choroba ta występuje szczególnie często w miesiącach letnich, na terenach o wysokich temperaturach otoczenia. Zagrożone są osoby pracujące w „gorących” pomieszczeniach – wynika to ze zwiększonej utraty wody i soli, wydzielania potu, a także z obfitego przyjmowania płynów. Picie wody poprawia motorykę jelit, powoduje częste luźne stolce, w wyniku, czego dochodzi do odwodnienia, a błona śluzowa jelit staje się szczególnie wrażliwa. Również na rozwój letniej biegunki prowadzącej do zapalenia jelit wpływa gwałtowny spadek wydzielania żołądkowego, spadek apetytu.

Chroniczne zapalenie jelit może rozwinąć się zarówno w wyniku złej, jakości leczenia ostrego zapalenia jelita (to już wspomniano powyżej), jak i z głodem białka, zaburzeniami metabolizmu mineralnego, hipowitaminozą, beri-beri, powodującymi procesy zapalne i zanikowe w jelicie.

Wreszcie, wśród czynników wpływających na rozwój zapalenia jelit należy wymienić przemęczenie – zarówno spowodowane wysiłkiem fizycznym, jak i psychicznym, a także osłabienie organizmu spowodowane przebytymi chorobami.

 

Chroniczne zapalenie jelit objawy

W przypadku chronicznego zapalenie jelit występuje szereg objawów, które pojawiają się u prawie wszystkich pacjentów, niezależnie od charakteru choroby. Przede wszystkim są to zaburzenia stolca, częste biegunki, ból w okolicy pępka. Po posiłkach pacjent odczuwa wzdęcia, występuje meteorizm, nudności, brak apetytu lub jego spadek. Zaparcia i biegunki występują równie często zarówno w przypadku choroby jelita grubego, jak i chronicznego zapalenie jelit dotykającego głównie jelita cienkiego. Jeśli choroba pierwotnie dotknęła jelito grube, ból tępy odczuwany jest w jego bocznych częściach.

Objawy chronicznego zapalenie jelit:

  • Bóle w okolicy brzucha;

  • Uczucie burczenia w brzuchu, wzdęcia;

  • Biegunki;

  • Nudności, wymioty;

  • Pojawienie się nalotu na języku.

Jeśli pacjent cierpi na chroniczne zapalenie jelit infekcyjne, dodatkowo występują takie objawy jak ogólne osłabienie, podwyższona temperatura ciała, bóle głowy i bóle mięśni, różne objawy zatrucia.

Charakterystyczną cechą chronicznego zapalenia jelit jest to, że jego objawy mogą się gwałtownie nasilać w okresach zaostrzeń, a następnie, podczas remisji choroby, znikają lub stają się mniej widoczne. Wśród objawów chronicznego zapalenia jelit ważne jest zwrócenie uwagi na następujące:

  • Bóle w okolicy brzucha;

  • Wzdęcia;

  • Naprzemienne biegunki i zaparcia;

  • Fermentacja pokarmu w jelicie;

  • Dyspepsja;

  • Spadek masy ciała.

 

Chroniczne zapalenie jelit rozpoznanie

Konsultacja z gastroenterologiem pozwala wykryć niektóre charakterystyczne objawy danej choroby oraz dane anamnestyczne (związek z przebytymi infekcjami jelitowymi lub działanie innych czynników etiologicznych). Podczas badania pacjenta stwierdza się bladość i suchą skórę, błony śluzowe; język jest suchy, pokryty białym nalotem. W trakcie palpacji brzucha może występować bolesność w różnych obszarach, naprzemienne skurcze i osłabienie mięśni, uczucie burczenia. Dodatkowo przeprowadza się:

  • Badania krwi. Badania laboratoryjne nie wykazują istotnych zmian, w badaniu krwi możliwy jest nieznaczny wzrost liczby leukocytów, w przypadku ciężkiego zaburzenia wchłaniania stwierdza się hipoproteinemię.

  • Endoskopia przewodu pokarmowego. Podczas badania widoczna jest początkowa część jelita cienkiego, a podczas kolonoskopii - końcowa część jelita cienkiego i całe jelito grube. Zwykle błona śluzowa w badaniu makroskopowym nie wykazuje zmian, możliwe są objawy dystrofii nabłonka, kosmków, zaczerwienienia, obrzęku i krwawienia.

  • Endoskopowa biopsja z histologią. Charakterystycznym objawem chronicznego zapalenia jelita cienkiego i grubego jest zmiana enterocytów kosmków i powierzchniowej warstwy błony śluzowej. Wizualnie komórki nie różnią się od normalnych, poddanych zmianom inwolucyjnym enterocytów, ale ich liczba jest znacznie większa niż w normie, takie komórki mogą pokrywać całą powierzchnię kosmków, a nie tylko ich dystalne części. Również typowe jest rozlane naciekanie głębokich warstw błony śluzowej limfocytami.

  • Badanie bakteriologiczne kału. W celu określenia zmian mikroflory. Wykrywane są oportunistyczne mikroorganizmy oraz jakościowe (pojawienie się szczepów laktazonowych, hemolizujących enteropatogenów) i ilościowe (zmniejszenie zawartości bifidobakterii, bakterii kwasu mlekowego) zmiany normalnej mikrobiocenozy. Zwiększa się liczba towarzyszącej flory: bakteroidów, drożdży.

 

Chroniczne zapalenie jelit leczenie

Leczenie chronicznego zapalenia jelita i grubego odbywa się w kilku kierunkach: dietoterapia, korekcja zaburzeń motoryki jelit, normalizacja mikroflory oraz terapia przeciwbakteryjna. Dieta zakłada wyeliminowanie mleka pełnego, surowych owoców i warzyw, ograniczenie prostych węglowodanów, przypraw oraz produktów powodujących zwiększone wzdęcia.

W przypadku wykrycia patogennych mikroorganizmów stosuje się odpowiednie leki przeciwbakteryjne: sulfonamidy, nitrofurany, przeciwgrzybicze i inne. Stosuje się również specyficzne bakteriofagi: gronkowcowy, proteusowy, błękitny puszek itp. Przepisywane są probiotyki (leki zawierające bifidobakterie i bakterie kwasu mlekowego) oraz eubiotyki. W celu normalizacji procesów trawienia i wchłaniania stosowane są preparaty enzymatyczne (pankreatyna). Dla stabilizacji błon komórkowych enterocytów stosowane są fosfolipidy niezbędne.

W przypadku wyraźnej biegunki, w celu zmniejszenia wydzielania wody i elektrolitów oraz spowolnienia motoryki jelit, stosowany jest loperamid. W okresie zaostrzenia mogą być stosowane środki ściągające, otaczające i enterosorbenty. W przypadku wyraźnej hipoproteinemi, przetaczane są mieszanki aminokwasów lub osocze. W razie potrzeby przeprowadza się korekcję zaburzeń wodno-elektrolitowych (dożylnie podaje się preparaty potasu, wapnia).

 

Chroniczne zapalenie jelit zapobieganie rokowanie

Rokowanie w przypadku chronicznego zapalenia jelita cienkiego i grubego jest korzystne, przy właściwym systematycznym leczeniu osiąga się dobry efekt. Dlatego każdy przypadek kliniczny ciężkiego przebiegu, który jest oporny na terapię, powinien być zbadany pod kątem obecności poważniejszej choroby.

Podstawową profilaktykę stanowi zapobieganie infekcjom jelitowym, przestrzeganie zasad higieny osobistej, izolacja chorych na infekcje, terminowe i właściwe leczenie chorób, które mogą prowadzić do zapalenia jelita cienkiego i grubego. W celu zapobiegania nawrotom wszyscy pacjenci powinni przez dłuższy czas przestrzegać diety i ściśle przestrzegać wszystkich zaleceń lekarza.

 

Katalog chorób