Choroba Whipple’a

Choroba Whipple’a inna nazwa lipodystrofia jelitowa jest rzadką chorobą ogólnoustrojową o charakterze zakaźnym ( spowodowana przez bakterię Tropheryma whipplei ), która charakteryzuje się naruszeniem procesów produkcji i rozkładu tłuszczów, co prowadzi do uszkodzenia błon śluzowych jelita cienkiego, tkanek limfatycznych krezki , błony maziowe stawów i innych narządów - płuc, serca, mózgu, oka. Chorobę Whipple’a po raz pierwszy opisał w 1907 roku amerykański patolog George Whipple. Lipodystrofia jelitowa klinicznie objawiało się to ciężką biegunką, stolcami tłuszczowymi, znaczną utratą masy ciała i niedokrwistością. Sekcja zwłok wykazała znaczny wzrost węzłów chłonnych, zapalenie błon surowiczych. Badanie histologiczne jelita i węzłów chłonnych wykazało rozproszone nagromadzenie lipidów i wielu mikroorganizmów w kształcie pałeczek. Umożliwiło to odnotowanie wśród przyczyn choroby: po pierwsze, naruszenia metabolizmu lipidów, które stanowiły podstawę nazwy choroby - "lipodystrofia jelitowa”;  po drugie, aby założyć założenie o jego zakaźnej naturze.

Główną grupą ryzyka tej choroby są mężczyźni w wieku 50 lat i starsi. Jednocześnie choroba została ostatnio wykryta u młodych ludzi.

Lipodystrofia jelitowa ma trzy etapy:

• Choroba Whipple’a etap objawów pozajelitowych;

• Choroba Whipple’a etap złego wchłaniania w jelicie;

• Choroba Whipple’a etap manifestacji wielonarządowych.

Choroba Whipple’a przyczyny

Choroba Whipple'a rozwija się, gdy pałeczki Tropheryma whippelii dostają się do organizmu i gromadzą, które infekują wyściółkę jelita cienkiego, a infekcja może rozprzestrzenić się na inne narządy (np. mózg, serce, oczy, stawy itp.).