Choroba Kohlera to osteochondroza, która jest grupą chorób strefy wzrostu kości, która występuje podczas szybkiego wzrostu dziecka. Osteochondroza to schorzenie degeneracyjno-dystroficzne, które polega na zaburzeniu kostnienia śródchrzęstnego. Zaburzenie to wywołane jest natomiast miejscowym niedokrwieniem chrząstki szklistej w przynasadach wzrastającej kości. Lekarze nie są pewni, co powoduje osteochondrozę, ale wydaje się, że te schorzenia występują rodzinnie.
Wyróżnia się dwa rodzaje choroby Kohlera
Choroba Köhlera I to jałowa martwica kości łódkowatej zlokalizowanej w obrębie stopy. Choroba najczęściej występuje u dzieci w wieku 3–12 lat, częściej u chłopców.
Choroba Köhlera II (choroba Freiberga-Köhlera II) to jałowa martwica kości śródstopia (II lub, rzadziej, III kości śródstopia) również należąca do młodzieńczych martwic kości. Chorobę najczęściej obserwuje się u chłopców w wieku 11–18 lat.
Przyczyną choroby Kohlera jest słabe ukrwienie kości łódeczkowatej stępu. Słabe ukrwienie powoduje martwicę i zapadnięcie się kości łódeczkowatej stępu. Przyczyna słabego ukrwienia nie jest znana.
Choroba Kohlera występuje zwykle u dzieci w wieku od 3 do 5 lat (częściej u chłopców) i zwykle dotyczy tylko jednej nogi. Noga puchnie i boli, a zgięcie stopy staje się bolesne. Obciążanie i chodzenie zwiększają dyskomfort, zaburzony jest chód.
Przyczyny choroby Kohlera:
-
Ostre i przewlekłe urazy stopy;
-
Noszenie niewygodnych butów;
-
Noszenie butów, niedopasowanych;
-
Płaskostopie podłużne lub poprzeczne.
Czynnikiem rozwoju choroby Kohlera jest niedokrwienie kości stopy, związane z upośledzeniem przepływu krwi, co prowadzi do martwicy tkanki kostnej.