Choroba Binswangera, leukoencefalopatia podkorowa

Choroba Binswangera, leukoencefalopatia podkorowa
Choroba

 

Choroba Binswangera inna nazwa leukoencefalopatia podkorowa, Binswanger's disease, subcortical leukoencephalopathy, subcortical arteriosclerotic encephalopathy jest przewlekłą postępującą chorobą mózgu rozwijającą się wraz z nadciśnieniem tętniczym, której klinicznym i morfologicznym wyrazem jest podkorowa encefalopatia miażdżycowa, prowadząca ostatecznie do otępienia i przebiegająca z epizodami ostrego rozwoju objawów ogniskowych lub postępującymi zaburzeniami neurologicznymi związanymi z uszkodzeniem mózgu. W tomografii komputerowej stwierdza się symetryczne ogniska hipodensyjne w istocie białej (leukoarajoza).

Leukoencefalopatia podkorowa najczęściej występuje u osób powyżej 50 roku życia. Główną przyczyną rozwoju choroby Binswangera jest nadciśnienie krwi, chociaż zdarzają się przypadki, gdy choroba przebiegała na tle normalnego ciśnienia krwi. Niebezpieczeństwo jest również reprezentowane przez ciągłe spadki ciśnienia od niskiego do wysokiego. Choroba ta może również rozwinąć się na tle innych chorób, którym towarzyszy uszkodzenie naczyń mózgowych. Ponadto może być dziedziczna. W takim przypadku choroba może objawiać się w młodym wieku. Dlatego, jeśli u krewnych stwierdzono encefalopatię podkorową, zaleca się terminowe poddanie się diagnostyce MRI w celach profilaktycznych .

 

Leukoencefalopatia podkorowa, choroby Binswangera objawy

  • Ciągłe poczucie przepracowania i obniżonej zdolności do pracy;

  • Ból głowy;

  • Niestabilność emocjonalna, psychiczna;

  • Opóźnione reakcje;

  • Braki w pamięci;

  • Zaburzenia osobowości;

  • Problemy z orientacją w przestrzeni;

  • Zaburzenia ruchowe;

  • Trudności w połykaniu;

  • Zaburzenia narządów miednicy mniejszej (nietrzymanie moczu).

Choroba postępuje stopniowo i we wczesnym stadium nie objawia się w żaden sposób, poza zmęczeniem i lekkim złym samopoczuciem. Jednak rozwojowi choroby towarzyszą uporczywe zaburzenia pamięci i funkcji poznawczych. W późniejszym okresie rozwija się otępienie (otępienie), pacjent nie jest w stanie samodzielnie o siebie zadbać i wymaga stałej opieki.

 

Leukoencefalopatia podkorowa, choroby Binswangera rozpoznanie

Ponieważ choroba Binswangera jest jedną z odmian encefalopatii , jej objawy są podobne do niektórych innych chorób mózgu. Aby rozpocząć leczenie na czas, konieczne jest postawienie prawidłowej diagnozy. MRI w chorobie Binswangera to dokładna metoda diagnostyczna, która pozwala dokładnie ocenić charakterystyczne dla tej choroby zmiany strukturalne w mózgu. Wyraźnymi objawami uwidocznionymi w MRI są zmiany naczyniowe i zniszczenie istoty białej mózgu.

Aby postawić ostateczną diagnozę postępującej leukoencefalopatii naczyniowej (choroba Binswangera), oprócz MRI, pacjent może potrzebować szeregu innych badań (elektroencefalogram, skala niedokrwienna Chaczyńskiego itp.).

 

Leukoencefalopatia podkorowa, choroby Binswangera leczenie

Na podstawie wyników badań laboratoryjnych i procedur diagnostycznych, a także uwzględniając indywidualne cechy organizmu pacjenta, lekarz dobierze etapy leczenia. Farmakoterapia ma na celu obniżenie ciśnienia krwi oraz poprawę krążenia wieńcowego i obwodowego. Farmakoterapii z pewnością towarzyszy dieta, zestawy witaminowo-minerałowe. Z przykrością musimy stwierdzić, że choć leczenie może znacząco poprawić stan zdrowia pacjenta, to rokowania są rozczarowujące. Ale to nie znaczy, że nie należy zajmować się chorobą. Neurolog pomoże pacjentowi złagodzić ogólny stan choroby.

 

Leukoencefalopatia podkorowa, choroby Binswangera zapobieganie

W celu zapobiegania incydentom naczyniowo-mózgowym przepisywane są leki przeciwpłytkowe. W przypadku współistniejącej choroby serca stosuje się antykoagulanty. W celu poprawy funkcji poznawczych stosuje się inhibitory MAO, leki nootropowe, przeciwutleniacze, leki neurotroficzne, stabilizujące błony i antycholinesterazy. W zaburzeniach depresyjnych terapia prowadzona jest z zastosowaniem leków przeciwdepresyjnych (głównie inhibitorów wychwytu zwrotnego serotoniny).