Autoagresja u dziecka objawy leczenie

Choroba

Dziecko wykazuje autoagresję, gdy zaczyna się bić, drapać, gryźć, wyrywać włosy lub walić głową o ścianę. Może również przejawiać się w negatywnych i złych wypowiedziach o sobie, swoich zdolnościach, cechach osobistych. W podejściu psychoanalitycznym autoagresja jest rodzajem mechanizmu obronnego.

Zachowania autoagresywne są najczęściej przejawem niedostosowania do warunków społecznych. U dziecka takie naruszenie zachowania może powstać z naruszeniem relacji rodzinnych. W okresie dojrzewania sfera zewnętrznych kontaktów społecznych jest znacząca, więc konflikty z rówieśnikami czy nauczycielami mogą stać się źródłem tendencji autodestrukcyjnych.

Najczęściej zachowania autodestrukcyjne powstają u dziecka dorastającego w dysfunkcyjnej rodzinie. W okresie dojrzewania kluczowymi czynnikami stają się konflikty z rówieśnikami, nauczycielami i rodzicami.

Przyczynami zaburzenia mogą być:

Cechy psychiki. Przede wszystkim emocjonalne dzieci i młodzież, które mają niską samoocenę, wyróżniają się izolacją, nie towarzystwem, a zmiany nastroju cierpią na autoagresję. Takie dzieci są gotowe dzielić się problemami i niepokojami bliskich.
Stała obecność podczas konfliktów rodziców. Jeśli mama i tata kłócą się, kłócą, przeklinają, dziecko może odczuwać panikę, a także pilną potrzebę stanięcia w obronie urażonej ukochanej osoby. Bezradność i nieumiejętność wyrażania emocji może prowadzić do autoagresji.
Kara fizyczna i słowna. Stosowanie przemocy, kłótnie, mówienie podniesionym głosem może spowodować, że dziecko wyładuje nagromadzoną negatywność i niechęć do siebie i własnego ciała z powodu tego, że nie może reagować na silnego dorosłego.
Niewystarczająca uwaga ze strony dorosłych może wywołać u dziecka pragnienie wyrządzenia sobie krzywdy, a tym samym manipulowania rodzicami.
Przy wysokich wymaganiach dziecko, w przypadku niepowodzeń i niezgodności z oczekiwaniami rodziców, czuje się winne, bardzo się martwi i karze się za błędy i złe oceny.
Jeśli rodzice cierpią na autoagresję, dziecko najprawdopodobniej naśladuje zachowanie bliskich: odmawia jedzenia, zamyka się w swoim pokoju, preferuje samotność od komunikacji rodzinnej, nazywa siebie imieniem.

W psychoterapii wyróżnia się dwa rodzaje zachowań autoagresywnych :

Agresja fizyczna (właściwa bardziej u chłopców, której towarzyszy samookaleczenie ciała i uszkodzenie fizyczne);
Agresja słowna (kara psychologiczna, która objawia się werbalnie - dziecko wymyśla dla siebie obraźliwe pseudonimy, beszta i obwinia się).

Zgodnie z treścią autoagresji można wyrazić :

Samookaleczenia (zadawanie sobie siniaków i skaleczeń, zamiłowanie do tatuaży);
Uzależnienie chemiczne (palenie, używanie narkotyków, alkoholu lub substancji toksycznych);
Zaburzenia odżywiania (typowe dla młodzieży, objawiające się odmową jedzenia, dziwnymi rytuałami w trakcie jedzenia, spożywaniem szkodliwych pokarmów powodujących ból lub ociężałość w żołądku, niekontrolowanym obżarstwom);
Fanatyzm (dziecko ze szkodą dla siebie akceptuje zasady grupy, na przykład stowarzyszenia fanów religii lub sportu);
Autyzm (dziecko wycofuje się w sobie, przestaje komunikować się z rówieśnikami, wyklucza dla siebie interesującą rozrywkę);
Zachowanie ofiary (późne spacery lub prowokacyjne zachowanie - jednym słowem działania, w których dana osoba może zaszkodzić swojemu zdrowiu lub życiu);
Zachowania samobójcze (ostatnia forma autoagresji, może być na przykład jawna lub zamaskowana, jako sporty ekstremalne).

Autoagresja u dziecka objawy

Dzieci w wieku wczesnoszkolnym i przedszkolnym impulsywnie się ranią: uderzają rękami w głowę, drapią, szczypią, gryzą, wyrywają włosy, uderzają o ścianę. Reakcja rozwija się na tle pobudzenia emocjonalnego natychmiast po ukaraniu lub zakazie przez osobę dorosłą. Charakteryzuje się mimowolnością – dziecko nie jest w stanie zwlekać, przemyśleć, wybrać sposobu na realizację agresji, przełączyć się na inne emocje. W starszym wieku przedszkolnym działania autodestrukcyjne zaczynają oddzielać się od prowokującej sytuacji. Dziecko obwinia się za rozwój różnych sytuacji konfliktowych, na przykład w przypadku kłótni między rodzicami. Samo karanie pojawia się w myślach, fizyczne działania są ukryte przed obcymi.

Młodsi uczniowie wykorzystują urazy fizyczne, jako metodę manipulacji dorosłymi. Na przykład, nie chodząc do szkoły, robią sobie krzywdę, aby wzbudzić litość u matki. W okresie dojrzewania pewne typy autoagresji stają się warunkami uzyskania uznania przez rówieśników i rodziców. Dziewczyny ograniczają ilość jedzenia, wierząc, że atrakcyjność zależy od harmonii. Młodzi mężczyźni zaczynają palić, pić alkohol, aby udowodnić swoją niezależność i dorosłość. Próby samobójcze są sposobem na ukaranie siebie i jednoczesne rozwiązanie wszystkich problemów lub mają na celu przyciągnięcie maksymalnej uwagi. Często nastolatki podcinają sobie nadgarstki, wspinają się na wysokie konstrukcje niedokończonych budynków, chodzą po krawędzi urwiska, jeżdżą z dużą prędkością na rowerach i motocyklach bez ochrony.

Autoagresja u dziecka rozpoznanie

Pierwsze wyraźne objawy autoagresji u dziecka pojawiają się w wieku od 2 do 3 lat.

Wiek wczesnoszkolny i przedszkolny. Dzieciak drapie się i szczypie w ręce i nogi, uderza głową i ramionami, wyrywa włosy.

Starszy wiek przedszkolny. Dziecko uważa się za przyczynę konfliktów i kłótni w rodzinie, karze się za to psychicznie i fizycznie - tylko wtedy, gdy nikt go nie widzi.
Wiek gimnazjalny. Wyrządzając sobie krzywdę fizyczną, dziecko manipuluje dorosłymi, aby wzbudzić w nich litość i współczucie.
Wiek gimnazjalny i okres młodzieńczy. Zachowanie autodestrukcyjne ma na celu zdobycie uznania lub przyciągnięcie uwagi rówieśników, rodziców, nauczycieli. Można to wyrazić na przykład odmową jedzenia, cięcia, jazdy motocyklem z maksymalną prędkością. Samobójstwo jest postrzegane nie tylko, jako sposób na karę, ale także jako rozwiązanie wszystkich problemów.

Autoagresja u dziecka leczenie

Leczenie autoagresji u dzieci okazuje się dość skuteczne dzięki zintegrowanemu podejściu, doborowi metod odpowiadających obrazowi klinicznemu i wiekowi pacjenta. W leczeniu małych dzieci szczególną uwagę zwraca się na korektę relacji wewnątrzrodzinnych. W miarę dorastania dziecka wprowadzane są różne metody psychoterapii – od prostych technik behawioralnych po głębokie badanie nieświadomych konfliktów intrapersonalnych.

Ogólny schemat leczenia autoagresji obejmuje terapię rodzinną, psychoterapię poznawczo-behawioralną, treningi grupowe i korektę narkotyków. Aby wyeliminować ataki chorobowego zachowania, przepisuje się środki uspokajające, przeciwdepresyjne, przeciw psychotyczne.

Autoagresja u dziecka zapobieganie rokowanie

Im szybciej rozpoczęto korygowanie zachowania i psychoterapię, tym większe są szanse na ukształtowanie zdrowej osobowości. Również czas wystąpienia autoagresji wpływa na przyszłość: zaburzenia pojawiające się we wczesnym dzieciństwie i wyleczone z czasem dają mniejsze konsekwencje niż problemy, które zaczęły się w okresie dojrzewania.

Zapobieganie powstawaniu autoagresji polega przede wszystkim na przyjaznym stosunku członków rodziny do siebie nawzajem i do dziecka. Dziecko powinno postrzegać swoją rodzinę i dom, jako bezpieczne miejsce, w którym jest zaufanie, miłość i zrozumienie. Lepiej zrezygnować ze zbyt surowych kar, zwłaszcza fizycznych, aby nauczyć dziecko właściwych strategii postępowania w konflikcie: poddawać się, zgadzać się, zmieniać. Zamiast tłumić agresję dzieci, trzeba skierować ją w kierunku bezpiecznym dla niego i otaczających go osób, np. zgnieść papier lub coś miękkiego bić.

Katalog chorób

Choroby wieku dziecięcego

Choroby i zaburzenia psychiczne

Autoagresja u dziecka objawy leczenie

Najczęściej zachowania autodestrukcyjne powstają u dziecka dorastającego w dysfunkcyjnej rodzinie. W okresie dojrzewania kluczowymi czynnikami stają się konflikty z rówieśnikami, nauczycielami i rodzicami.

Przyczynami zaburzenia mogą być:

Cechy psychiki. Przede wszystkim emocjonalne dzieci i młodzież, które mają niską samoocenę, wyróżniają się izolacją, nie towarzystwem, a zmiany nastroju cierpią na autoagresję. Takie dzieci są gotowe dzielić się problemami i niepokojami bliskich.

Stała obecność podczas konfliktów rodziców. Jeśli mama i tata kłócą się, kłócą, przeklinają, dziecko może odczuwać panikę, a także pilną potrzebę stanięcia w obronie urażonej ukochanej osoby. Bezradność i nieumiejętność wyrażania emocji może prowadzić do autoagresji.

Kara fizyczna i słowna. Stosowanie przemocy, kłótnie, mówienie podniesionym głosem może spowodować, że dziecko wyładuje nagromadzoną negatywność i niechęć do siebie i własnego ciała z powodu tego, że nie może reagować na silnego dorosłego.

Niewystarczająca uwaga ze strony dorosłych może wywołać u dziecka pragnienie wyrządzenia sobie krzywdy, a tym samym manipulowania rodzicami.

Przy wysokich wymaganiach dziecko, w przypadku niepowodzeń i niezgodności z oczekiwaniami rodziców, czuje się winne, bardzo się martwi i karze się za błędy i złe oceny.

Jeśli rodzice cierpią na autoagresję, dziecko najprawdopodobniej naśladuje zachowanie bliskich: odmawia jedzenia, zamyka się w swoim pokoju, preferuje samotność od komunikacji rodzinnej, nazywa siebie imieniem.

W psychoterapii wyróżnia się dwa rodzaje zachowań autoagresywnych :

Agresja fizyczna (właściwa bardziej u chłopców, której towarzyszy samookaleczenie ciała i uszkodzenie fizyczne);

Agresja słowna (kara psychologiczna, która objawia się werbalnie - dziecko wymyśla dla siebie obraźliwe pseudonimy, beszta i obwinia się).

Zgodnie z treścią autoagresji można wyrazić :

Samookaleczenia (zadawanie sobie siniaków i skaleczeń, zamiłowanie do tatuaży);

Uzależnienie chemiczne (palenie, używanie narkotyków, alkoholu lub substancji toksycznych);

Zaburzenia odżywiania (typowe dla młodzieży, objawiające się odmową jedzenia, dziwnymi rytuałami w trakcie jedzenia, spożywaniem szkodliwych pokarmów powodujących ból lub ociężałość w żołądku, niekontrolowanym obżarstwom);

Fanatyzm (dziecko ze szkodą dla siebie akceptuje zasady grupy, na przykład stowarzyszenia fanów religii lub sportu);

Autyzm (dziecko wycofuje się w sobie, przestaje komunikować się z rówieśnikami, wyklucza dla siebie interesującą rozrywkę);

Zachowanie ofiary (późne spacery lub prowokacyjne zachowanie - jednym słowem działania, w których dana osoba może zaszkodzić swojemu zdrowiu lub życiu);

Zachowania samobójcze (ostatnia forma autoagresji, może być na przykład jawna lub zamaskowana, jako sporty ekstremalne).

Autoagresja u dziecka objawy

Autoagresja u dziecka rozpoznanie

Pierwsze wyraźne objawy autoagresji u dziecka pojawiają się w wieku od 2 do 3 lat.

Wiek wczesnoszkolny i przedszkolny. Dzieciak drapie się i szczypie w ręce i nogi, uderza głową i ramionami, wyrywa włosy.

Starszy wiek przedszkolny. Dziecko uważa się za przyczynę konfliktów i kłótni w rodzinie, karze się za to psychicznie i fizycznie - tylko wtedy, gdy nikt go nie widzi.

Wiek gimnazjalny. Wyrządzając sobie krzywdę fizyczną, dziecko manipuluje dorosłymi, aby wzbudzić w nich litość i współczucie.

Autoagresja u dziecka leczenie

Ogólny schemat leczenia autoagresji obejmuje terapię rodzinną, psychoterapię poznawczo-behawioralną, treningi grupowe i korektę narkotyków. Aby wyeliminować ataki chorobowego zachowania, przepisuje się środki uspokajające, przeciwdepresyjne, przeciw psychotyczne.

Autoagresja u dziecka zapobieganie rokowanie

Zobacz zdjęcia chorób występujących na