Nerwice objawy leczenie

Nasze życie wypełnione jest nie tylko radosnymi wydarzeniami, a niektóre z tych wydarzeń potrafią czasem dosłownie „zrzucić nas z siodła”. Dlatego umiejętność odpowiedniego przeżywania momentów maksymalnego stresu emocjonalnego, a następnie samodzielnego powrotu do normalności, jest ważnym czynnikiem, który determinuje możliwości naszego zdrowia psychicznego.

Czasami jednak zdarza się, że człowiek nie jest już w stanie poradzić sobie ze swoim nieszczęściem, które całkowicie go pochłania, wyczerpując zarówno psychicznie, jak i fizycznie. W takich przypadkach potrzebuje pomocy specjalisty, który potrafi określić, jak „roztrzaskane są nerwy” pacjenta, bo być może nawet nie zdaje sobie sprawy, że potrzebuje już leczenia prawdziwej nerwicy.

Nerwice zwykle oznaczają grupę wyłącznie czynnościowych (bez chrób strukturalnych) zaburzeń pochodzenia psychogennego w postaci zaburzeń emocjonalno-afektywnych i somatowegetatywnych. Do rozwoju nerwic niezbędny jest długotrwały stan stresu, który powstał w wyniku poważnego konfliktu wewnętrznego lub zewnętrznego, urazu psychicznego lub przeciążenia emocjonalnego.
Przebieg nerwicy jest bezpośrednio związany z cechami osobowymi pacjenta. Tak więc ludzie pokroju artystycznego są bardziej nieodłączni od histerii, wyrażającej się demonstracyjnym zachowaniem i nieświadomą chęcią zwrócenia na siebie uwagi. Bardziej racjonalni ludzie o myślącym nastawieniu są bardziej podatni na zaburzenia obsesyjno-kompulsyjne. Jednocześnie adaptacja społeczna praktycznie nie jest naruszana u pacjentów z nerwicą.

Klasycznie w praktyce neurologicznej nerwice dzielą się na:

• Neurastenia – odpowiada za ponad połowę wszystkich przypadków nerwic, wyraża się wyczerpaniem nerwowym i osłabieniem psychicznym, objawiającym się zwiększonym zmęczeniem, chwiejnością emocjonalną i drażliwością, depresją. Wyróżniamy trzy typy neurastenii: hipersteniczną — charakteryzująca się głównie niekontrolowanymi wybuchami emocji, nadpobudliwością i nadwrażliwością na bodźce, hiposteniczną — towarzyszy jej uczucie lęku, niepokoju, osłabienia oraz utrudniona koncentracja, asteniczną — typowa jest niechęć do wysiłku i szybkie męczenie.

• Zaburzenie obsesyjno-kompulsyjne – bardziej typowe dla osób lękliwych i podejrzliwych, powstrzymujących emocje, skłonnych do introspekcji i logicznego wnioskowania, objawiających się fobiami dotyczącymi zakończenia czynności (czy wyłączy się światło, gaz, żelazko), mogą towarzyszyć kompulsje ruchowe (obsesyjne mruganie, tiki)

• Nerwica histeryczna inaczej nazywana histerią - najbardziej charakterystyczna dla osób ze skłonnościami artystycznymi, zwykle nerwowa i drażliwa nawet w spokojnym otoczeniu, często objawiająca się afektywnymi napadami histerycznymi (z krzykiem, tarzaniem się po podłodze, demonstracyjnymi próbami samobójczymi), aż do napadów konwulsyjnych i niedowładów

Czasami stosuje się klasyfikację nerwic na podstawie ich objawów, a następnie mówi się o nerwicy:

• Nerwica asteniczna

• Nerwica fobiczna

• Nerwica depresyjna

• Nerwica hipochondryczna

• Nerwica obsesyjna

a także związanych z czynnościami:
 

• Niewyspania

• Wrażliwość

• Seksualność itp.

Czynniki wywołujące nerwicę mogą mieć zarówno podłoże fizyczne, jak i psychiczne. Ponadto skłonność do zachowań neurotycznych zależy od typu osobowości danej osoby, jej zdolności i odporności na stres psychiczny.

Najczęściej nerwice obserwuje się z powodu:
 

• Długotrwałe przeciążenie psychiczne lub emocjonalne (podczas zdawania egzaminów, utraty pracy itp.)

• Niemożność rozwiązania problemu finansowego (podczas komunikowania się z windykatorami w sprawie niespłacania pożyczek)

• Roztargnienie (które pociągnęło za sobą negatywne konsekwencje w postaci pożaru itp.)

• Wrodzona choroba rozwoju ośrodkowego układu nerwowego (z niezdolnością do długotrwałych procesów umysłowych lub ruchowych)

• Niektóre choroby, które występują z zatruciem i powodują wyczerpanie organizmu (na przykład gruźlica)

• Nadmierna hipokryzja i autohipnoza

• Klimat, środowisko, warunki atmosferyczne (w tym narażenie na promieniowanie)

Ze względu na charakter objawów objawy nerwic często dzieli się na:
 

• Psychiczne (nadwrażliwość na stres, płaczliwość, niepokój, obecność napadów paniki i lęków, częste wahania nastroju, drażliwość, obsesja na punkcie traumatycznego aspektu itp.)

• Fizyczne (zaburzenia snu, oddychania, serca, bóle głowy i brzucha, zaburzenia żołądkowo-jelitowe i moczowo-płciowe, zaburzenia układu sercowo-naczyniowego, dysfunkcje ruchowe, problemy z wymową, a także psychogenne zapalenie skóry)

W przypadku neurastenii objawy nerwicowe mogą również przebiegać etapami:
 

• Hipersteniczny (objawiający się nietrzymaniem moczu, zwiększoną drażliwością, płaczliwością)

• Drażliwość (na tle poprzedniego etapu zaczynają pojawiać się pierwsze oznaki zmęczenia i senności)

• Hiposteniczny (objawiający się osłabieniem, rozkojarzeniem, zmniejszoną aktywnością fizyczną i sennością)

W przypadku zaburzeń obsesyjno-kompulsyjnych podstawą objawów są zespoły:
 

• Niespokojny (nieumotywowany niepokój i oczekiwanie kłopotów)

• Hipochondryczny (przerostowy stosunek do własnego samopoczucia, zamiłowanie do czytania literatury medycznej i bezpodstawne poszukiwanie śladów chorób we własnym organizmie)

• Depresyjny (depresja nerwicowa z zaburzeniami snu, apetytu, potencji i libido)

Nerwica z jednej strony nie prowadzi do kalectwa, z drugiej strony brak skutecznego leczenia często nie tylko powoduje dyskomfort w życiu pacjenta i jego otoczenia, ale jest także czynnikiem neurotycznego rozwoju osobowość. A szczególnie ciężkie przypadki mogą nawet sprowokować pacjenta do samobójstwa.

Nerwica jest diagnozowana przez neurologa na podstawie szczegółowego wywiadu, a także badania i badania pacjenta, ponieważ w niektórych przypadkach konieczne jest wykluczenie chorób, którym towarzyszą podobne objawy z odchyleniami planu psychologicznego i psycho-emocjonalnego.

Ponadto, aby wyjaśnić diagnozę, może być konieczne skonsultowanie się z innymi wyspecjalizowanymi specjalistami:
 

• Lekarz ogólny

• Kardiolog

• Neurolog

• Gastroenterolog itp.

Zazwyczaj skuteczne leczenie nerwicy polega na zastosowaniu:
 

• Psychoterapia (w zdecydowanej większości przypadków) – polega na wykorzystaniu rozmowy z pacjentem, terapii poznawczej, hipnozy, autotreningu, muzyki klasycznej i medytacyjnej

• Farmakoterapia (w przypadku braku wyników wysokiej jakości psychoterapii iw szczególnie ciężkich przypadkach) - polega na stosowaniu środków uspokajających, neuroleptyków, leków przeciwdepresyjnych, nootropowych i psychostymulujących

Środki zapobiegawcze zapobiegające nerwicom często polegają na:
 

• Możliwe zapobieganie sytuacjom psychotraumatycznym

• Maksymalne wygładzenie konfliktów (rodzinnych i zawodowych)

• Korekta stosunku pacjentów do prowokujących sytuacji

• Korekty dzienne i nocne

• Terminowe leczenie chorób wywołujących nerwice

• Możliwe ćwiczenia fizyczne i spacery na świeżym powietrzu